ฟ้าใส 💖 retweeted
ดราม่าเรื่อง “เลี้ยงข้าว” ของลิซ่า ตอนแรกผมรำคาญพวกมาวิจารณ์แย่ๆถึงผู้หญิง แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจมุมมองพวกเขาละ
📌 ในมุมมองคนส่วนมาก อาจจะ 90% ของประเทศ ค่าอาหาร = ค่าใช้จ่ายรายเดือน คนกลุ่มนี้เวลาเข้าร้านอาหารยังต้องมองฝั่งขวาของเมนู คือราคาสมเหตุสมผลไหม คนกลุ่มนี้ การเลี้ยงข้าวใคร ยังต้องใช้ตรรกะคิดครับ ว่าควรไม่ควรเลี้ยง ซึ่งก็ไม่ผิดเลยสำหรับเขาที่จะคิดนะ
📌 ตลกร้ายคือในสังคมมีกลุ่ม Elite อาจมีแค่ 5-10% ของประเทศ ที่ค่าอาหาร = Nothing สำหรับพวกเขา ผมเคยรู้จักเพื่อนที่อยู่ดีๆ เช้าจองตั๋วบินไปกินติ่มซำฮ่องกงมื้อเที่ยง ค่ำก็บินกลับมาไทย
คนกลุ่ม Elite ถ้าคุณเข้าใกล้เขา หลายอย่างจะมองต่างมุมครับ เพื่อนที่ผมเล่าเขากินข้าวมื้อละหลายหมื่นหรือหลักแสนได้ปกติ และหลายครั้งเขาก็เลี้ยงข้าวเพื่อนๆ พวกผมบางคนเกรงใจก็บอกเขาว่าอย่าเลย รู้สึกไม่ดี เขาตกใจรีบตอบ “ขอโทษด้วยที่ทำให้รู้สึกไม่ดี ที่บ้านคือเลี้ยงข้าวเพื่อนๆเป็นเรื่องปกติเลยไม่คิดอะไร”
มีครั้งนึงเพื่อนในกลุ่มมีปัญหาการเงิน เขาเสนอให้ยืม 500,000 บาทไม่คิดดอกเบี้ย มีเมื่อไหร่ค่อยคืน เพื่อนตกใจกลัวไม่มีคืน เขาตอบว่า “อย่าคิดมาก เงิน 5 แสนมันไม่ต่างกับเข้าห้องน้ำแล้วทำต่างหูข้างนึงหาย”
ผมเลยเข้าใจว่าระดับลิซ่า การพูดหยอกๆ ว่า “เลี้ยงข้าวหน่อย” น้องไม่ได้คิดมันเป็นเรื่องใหญ่อะไร ไม่ต่างจากบอกผู้ชายว่า “เปิดขวดน้ำให้หน่อยสิ” หรือ “อยู่กับแม่อะ อยากทักทายมั้ย”
เหมือนที่ลิซ่าจัด Listening Party เชิญแฟนคลับมาดื่มแพงๆไม่อั้น แจกเซรั่ม Ultimune ขวดละหลายพันให้ทุกคน เพราะน้องไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย
และเข้าใจคนที่รุมวิจารณ์ลบ เพราะพวกเขาอาจไม่เคยเจอเพื่อน Elite ที่เงินหลักหมื่นหลักแสน มีค่า = เงินหลักสิบของเรา คนพวกนี้เลยตีความไปต่างๆนาๆว่า “ขอเลี้ยงข้าว” คือโน่นนั่นนี่ เพราะมันคือส่วนนึงของค่าใช้จ่ายรายเดือนเขาไงครับ ซึ่งก็ไม่ผิดที่คิดเลย
ฟ้าใส 💖 retweeted
หัวหน้าไล่ให้ลาออก สรุปออกจริง 😌
ต้นทางเล่าว่ามีพนักงานผู้ชายคนนึงทำงานมา 11 ปี ยอดขายติดท็อปตลอด น้อง ๆ ในทีมก็รัก ไม่เคยสร้างปัญหาอะไรเลย แค่ช่วงนี้กลับบ้านตรงเวลาบ่อย เพราะเมียนอนโรงพยาบาลอยู่ เลยต้องไปรับลูกสาว ป.2 แล้วกลับไปทำกับข้าวเอง
วันนึงหัวหน้าขอให้อยู่ต่อ เขาก็บอกว่าต้องไปรับลูก พรุ่งนี้เช้าจะรีบมาเคลียร์ให้ หัวหน้าเลยบ่นว่าช่วงนี้เอาแต่เรื่องครอบครัวนะ ใครเขาก็มีเรื่องที่บ้านกันทั้งนั้น ปฏิเสธงานแบบนี้ทุกรอบเลย แล้วก็หลุดมาว่า ถ้าครอบครัวสำคัญขนาดนั้นก็ลาออกไปเลยดิ
คนทั้งออฟฟิศเงียบกริบ ส่วนเขาก็ตอบไปแค่ว่า ก็จริงครับ อาทิตย์ต่อมาเขายื่นใบลาออกจริง หัวหน้าตกใจ รีบบอกว่าที่พูดไปแค่หลุดปาก พอถามว่าได้งานใหม่ที่ไหน เขาตอบว่าบริษัทเมีย
คือวันที่เมียเข้าโรงพยาบาล ประธานบริษัทเมียโทรมาบอกว่าไม่ต้องห่วงงานเมียเลยนะ แล้วถามว่าคุณทำงานขายใช่ไหม พอดีอยากหาคนมาช่วยทีมขาย สนใจมาอยู่ด้วยกันไหม สุดท้ายเขาไปสัมภาษณ์ตามขั้นตอนแล้วก็ได้งาน เข้า 9 โมงเลิก 5 โมงเย็น เงินเดือนพอ ๆ กับที่เดิม แถมมีเวลาไปรับลูกด้วย
ตอนแรกเขาก็ลังเล กลัวทำให้บริษัทเดิมเดือดร้อน แต่เมียบอกว่า บริษัทที่ทำให้ครอบครัวลำบาก ต้องทนอยู่ต่อด้วยเหรอ ประโยคนี้แหละที่ทำให้ตัดสินใจได้
วันสุดท้ายหัวหน้ายังไม่ยอมรับ ถามว่าทำมาตั้ง 11 ปีจะลาออกเพราะเรื่องแค่นี้จริงเหรอ เขาตอบว่า ผมไม่ได้ลาออกเพราะเลือกครอบครัวนะครับ ผมอยากดูแลได้ทั้งครอบครัวทั้งงาน เลยย้ายที่ทำงาน หัวหน้าเงียบไปเลยจ้า
ผ่านไป 6 เดือน เมียหายดีกลับไปทำงานได้แล้ว เขาก็ค่อย ๆ หาลูกค้าที่บริษัทใหม่ไป เพื่อนเก่าโทรมาถามว่าเสียดายไหม เขาบอกว่าบางวันก็งานยุ่ง แต่ไม่ต้องกลับบ้านไปเห็นแค่ลูกตอนหลับแล้ว ลูกยังพูดว่าช่วงนี้ป๊าอยู่กินข้าวเย็นทุกวันเลย จากที่เมื่อก่อนแค่พ่อกลับมากินข้าวด้วยลูกก็ดีใจสุด ๆ ตอนนี้กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
「そんなに家族が大事なら、会社辞めれば？」
上司にそう言われた入社11年目の男性社員が、翌週、本当に退職届を提出した。
仕事ができない社員ではなかった。
営業成績は常に上位。
後輩からの信頼も厚い。
大きなトラブルを起こしたこともない。
ただ、最近は定時で帰ることが増えていた。
理由は、妻が入院していたから。
小学2年生の娘を迎えに行き、夕飯を作る必要があった。
ある日の夕方。
男性社員が帰ろうとすると、課長から声をかけられた。
「今日、少し残れる？」
「すみません。娘の迎えがあるので」
「また？ 奥さんは？」
「まだ入院中です」
すると課長が、
「お前さ、最近ちょっと家庭優先すぎない？」
と言い出した。
男性社員が「妻が退院するまでは、できるだけ早く帰りたくて……」と説明すると、
課長はため息をついた。
「みんな家庭の事情くらいあるんだよ」
「申し訳ありません。明日の朝には対応します」
「そうやって毎回断られると困るんだよ」
男性社員は黙った。
すると課長が、
「そんなに家族が大事なら、会社辞めれば？」
と言い放った。
周囲の社員も言葉を失った。
男性社員はしばらく考えて、
「……そうですね」とだけ答えた。
翌週。
男性社員が退職届を提出すると、課長は驚いた。
「いや、あれは言葉のあやだろ？」
「承知しています。でも、家族と話して決めました」
「次の仕事は決まってるの？」
「はい」
「どこ？」
「妻の会社です」
課長は首をかしげた。
「奥さん、入院してるんじゃなかったの？」
「はい。でも、妻の会社から声をかけてもらいまして」
「どういうこと？」
男性社員は少し笑った。
「実は、妻が入院した日に、あることがありまして……」
↓
ฟ้าใส 💖 retweeted
เห็นด้วยอย่างมาก ถ้าจะเอาล้านนาก็มีชุดตั้งเยอะแยะ แต่ดันไปเอาชุดที่มีส่วนผสมลงตัวเหมือนกับชุดพม่าเป๊ะ ชุดล้านนามีให้เลือกสรรค์หลากหลายไปหยิบจับ ติ่งก็เลิกอวยที่ ต่อให้บอกว่าพม่ามีอิทธิพลต่อล้านนาเสื้อผ้ามันก็คนละยุคสมัยกันอยู่ดี จ้า เนี่ยยยสวยๆเริ่ดมีเยอะแยะ
ฟ้าใส 💖 retweeted
คอนเสิร์ต the weeknd รอบนี้ทำให้รู้สึกว่าโปรดักชั่นคอนเสิร์ตที่ไปมาทั้งชีวิตแอบอ่อม นี่สิของจริง มันอลังการได้ขนาดนี้เลยอะ เซ็ตมาตรฐานโปรดักชั่นไว้สูงมาก ดีที่สุดในชีวิตละ
ฟ้าใส 💖 retweeted
ดีอ่ะ ดีมากก
ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่
ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด
แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี
แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ”
ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน
ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน
ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน”
ผมก็ลด
อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ”
สุดท้ายผมปิดเลยครับ
แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง
ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม
สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย
วันถัดมามาอีกหกคน
พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ
ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ
เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า
“เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร”
ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย”
ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ
แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน”
ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น
วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก
อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่”
ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม
ผมเริ่มคุ้น ๆ
เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ”
ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย
เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย
เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้
ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง
ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม”
ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน
เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า
“งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้”
ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ
“ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง”
ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม
ไม่ได้เปิดหรอกครับ
เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด
ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว
แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ”
ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม”
ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ
ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕
เรื่องมันมีอยู่ว่า...
เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ