Great to join Fox News @livenowfox Carel Lajara this morning to discuss Serbia’s elections and how students are fighting for their freedom and democracy.

The War Department has designated Confucius Institutes as a threat to our national security.

Nikt nie zwraca uwagi na to, kto jest producentem okularów posła Sachajki. Wszyscy śmieją się z „człowieka promptera”, a umyka rzecz najważniejsza. Okulary Even Realities G2 i pierścień R1 są produkowane przez chińską firmę z siedzibą w Shenzhen. Jej rundę finansowania prowadziły Tencent, właściciel WeChata, oraz Meituan. Okulary nie mają kamery, ale mają cztery mikrofony. Potrafią słuchać rozmowy na żywo, robić transkrypcję i tłumaczyć. Producent sam przyznaje, że dźwięk może trafiać do chmury, a dane użytkowników mogą być przetwarzane przez spółki powiązane w Chinach. Chińska ustawa o wywiadzie nakazuje każdej firmie wspierać pracę służb. Pierścień z kolei stale mierzy parametry zdrowotne. W marcu amerykański portal o cyberbezpieczeństwie Security Boulevard opublikował analizę tych okularów. Autorzy zwracają uwagę, że firma z chińskim kapitałem działa w Europie przez niemiecką spółkę, żeby spełnić wymogi RODO. Nagrania głosu i odciski głosu trafiają do zewnętrznych dostawców, których producent nie wymienia z nazwy, a spółka matka podlega chińskiej ustawie o wywiadzie. Nie twierdzę, że ktoś już coś z tych danych wyciągnął. Pytam o co innego: dlaczego poseł na Sejm wnosi chiński sprzęt z mikrofonami na salę plenarną i nikt w Kancelarii Sejmu nie widzi w tym problemu? Siły Powietrzne USA zakazały inteligentnych okularów w obiektach wojskowych z obawy przed obcym wywiadem. Na Tajwanie od 2021 roku chińska elektronika jest zakazana w instytucjach państwowych. U nas poseł chwali się nią w mediach i zachęca kolegów do zakupu. Spór o to, czy można czytać z okularów, to sprawa drugorzędna. Ważniejsze jest to, kto jeszcze może je czytać.

. @RadioWNET publikuje tekst „Polska zbliża się do czerwonej linii Pekinu?”, w którym Andrzej Zawadzki-Liang ze „Studia Szanghaj” ostrzega, że kontakty z Tajwanem mogą nas drogo kosztować. Przeczytałam uważnie. To podręcznikowy przykład tego, jak przekaz Pekinu trafia do polskich mediów bez udziału chińskiej ambasady. Co tam jest: - Czerwona linia, ale nie nasza. Tekst zakłada, że to Pekin decyduje, z kim polscy politycy mogą rozmawiać. Chińska „zasada jednych Chin” to nie to samo co polska polityka jednych Chin. Polska uznaje rząd w Pekinie, ale nie oznacza to zakazu rozmów z Tajwanem. Parlamentarzyści w całej Europie spotykają się z Tajwańczykami i nikt nie robi z tego skandalu. - Groźba bez groźby. Chińska ambasada nie wydała żadnego oświadczenia w sprawie wizyty tajwańskiego gościa. Mimo to w polskim radiu słyszymy, że Chiny mogą ukarać nas gospodarczo. Tę groźbę formułuje nie chiński dyplomata, tylko polski komentator. Pekin nie musi nikogo straszyć, bo robi to za niego ktoś z naszego podwórka. - Flaga jako prowokacja. Nawet tajwańskie symbole na wydarzeniu na Dolnym Śląsku mają być problemem. Od kiedy chińska drażliwość ma wyznaczać, co wolno pokazać w Polsce? - Litwa jako straszak. Pekin w 2021 roku praktycznie odciął litewski eksport. I co? Litwa znalazła inne rynki, eksport do Chin wrócił do dawnego poziomu, a UE uznała, że sprawa jest zamknięta. Z tekstu dowiemy się tylko, że trzeba siedzieć cicho. - Tajwańskie inwestycje? „Nie ma nawet listu intencyjnego”. Ryzyko jest pewne, korzyści wątpliwe, taki ma być wniosek. - Język Pekinu. „Wyspa”, „władze wyspy”, „tajwański przedstawiciel odpowiedzialny za sprawy zagraniczne”. Tym przedstawicielem był minister spraw zagranicznych Tajwanu Lin Chia-lung. Radio Wnet nie podało ani nazwiska, ani urzędu. - Chiny jako neutralny rozjemca. Pekin rzekomo trzyma się z dala od wojny na Ukrainie. Tymczasem to chińskie części i chińskie pieniądze za ropę napędzają rosyjską machinę wojenną. Jeden rozmówca, nadający z Chin, bez żadnej polemiki. Nie trzeba być niczyim agentem, żeby powtarzać tezy KPCh. Efekt jest jednak taki, jakiego chce Zjednoczony Front: Polacy mają uwierzyć, że rozmowa z Tajwanem to prowokacja, a ustępliwość wobec Pekinu to rozsądny krok. wnet.fm/2026/10/23/polska-zb…

Well, as long as we're discussing history, Smolensk is the territory of the historical Polish-Lithuanian Commonwealth. (Hint: there are a lot of maps of lots of European countries' "historic territories.")

Q: Do you view JD Vance as your successor, and the Republican nominee in 2028? Trump: No.

Conservative woman in Serbia supporting Christians and Serbians. @avucic

我上了30年网，去了10多个国家，第1次意识到这世界上竟然有像土耳其这样一整个国家全部由文盲组成，即便去非洲都很难看到这样子的场景，太不可思议了。

中国「言論の自由はちゃんとある🤗」 観客「じゃあ、習近平の失策を2つ挙げてみて。くまのプーさんに似てるって言うのでもいいよ」 中国「えっと……その……🤐」 司会「自由の証明は難しいようですね😂」

China spread more than 2.5 million pieces of disputed or false online information targeting Taiwan in the first nine months of this year, the island's top intelligence agency said, accusing Beijing of stepping up operations ahead of local elections. reuters.com/business/media-t…

A good example of how Chinese information warfare works in Poland. Sometimes, it is Poles who do the job. Strajk.eu, a Polish left‑wing portal, ran a program titled “Does Poland support Taiwan’s aggressive policy towards China?” Calling the victim the aggressor is an old Soviet trick, nothing new. What is new is the context. Taiwan wants to build tech hubs in Poland, drones, electric cars, chips. Beijing doesn’t like that at all, so Poles have to be told that working with Taiwan means siding with an “aggressor”. The commentator is a Pole who lives in the PRC. He didn’t say a word about the PLA. But look behind him. There’s a Chinese Communist Party flag with the hammer and sickle, and on the shelf a plaque saying 共产党员岗, “Communist Party member’s post”. In China, you see these on Party members' desks. Next to it, another one: 请讲普通话, “Please speak Putonghua”, a slogan from Beijing’s campaigns against Cantonese, Tibetan, Uyghur, and other languages. I don’t care what people keep at home. But if someone tells Polish viewers that Taiwan is the aggressor, they should know who they’re listening to.