Wydatki socjalne odpowiadają za około 65% polskiego deficytu. Zwiększone wydatki na zbrojenia stanowią zaledwie 15% tej kwoty. @DorotaGawryluk stawia zasadne pytanie, czy to nie jest oszustwo. Wydatki socjalne są rozdrobnione i nie służą rozwiązywaniu problemów społecznych tylko zaspakajaniu roszczeń najróżniejszych grup i grupek wpływu. W 2025 i 2026 roku transfery socjalne wzrosły znacznie bardzuej niż nakłady obronne, o których tak dużo rozprawiali rządzący. To socjaĺ jest głównym motorem deficytu. Do tego dochodzą fatalnie alokowane wydatki na służbę zdrowia. W samym 2026 roku to aż 247,8 mld zł gdzie cały roczny deficyt budżetu państwa wynosi 271,7 mld zł. Rosnące wydatki zamiast poprawy systemu idą na poprawę samopoczucia lekarzy. Czy fatalną strukturę wydatķów socjalnych, fatalny system finansowania służby zdrowia można nazwać oszustwem? Myślę, że tak. Politycy wmawiają ludziom, że coś im daǰą, że rozwiązują problemy, a w rzeczywistości generują nam autentyczną katastrofę tylko po to żeby uniknąć trudnych reform i jakoś przetrwać kolejne wybory. Brak odwagi do uczciwej debaty o stanie finansów, opowiadanie że dług to wina zbrojeń, albo wmawianie nam, że stan gospodarki jest doskonały bo mamy wzrost PKB, nie jest wynikiem obiektywnej sytuacji finansów, tylko słabości klasy rządzącej. Owszem mamy wzrost gospodarczy, tyle tylko, że w skali roku nominalna kwota polskiego długu wzrosła o 18,9%, podczas gdy nominalne PKB urosło w tym samym okresie o zaledwie 6,5%. Oznacza to, że każda złotówka realnego wzrostu gospodarczego kosztuje nas coraz więcej pożyczonego kapitału. To klasyczna pułapka Fergusona, rosnące świadczenia napędzają konumpcje, konsumpcja napędza PKB a wszystko razem składa sie na bańke zadłużenia, słabszą walutę i niższą siłę nabywczą. Cyfry pokazują, że jesteśmy bogatsi a w rzeczywistości stajemy się biedniejsi. Jeżeli to nie jest oszustwo to co jest?