Jan Sijtsma

Dit kon ik eerst niet geloven, maar het blijkt waar te zijn. 1.Een Mercedes EQC met 62.000 km, verder perfect in orde. Afgekeurd omdat er een deuk van ongeveer één millimeter in de batterijbescherming zit. Resultaat: de auto gaat naar de sloop. Dit is het resultaat van een beleid dat “duurzaamheid” heet. Een rijdende auto vernietigen omwille van een krasje dat op een normale weg kan ontstaan. De bureaucratie en de fabrikant tregels winnen het van gezond verstand. Het milieu wordt er niet beter van, de burger wel armer. 2.Finland laat zien hoe de groene transitie in de praktijk werkt. Een minieme deuk in de onderkant van een elektrische auto volstaat om het voertuig onherstelbaar te verklaren. Volgens de regels is reparatie te complex, te duur of juridisch onmogelijk. Dus belandt een functionerende auto bij het schroot. Dat is geen klimaatbeleid, dat is pure verspilling met een groen sausje. Wie dit verdedigt, mag uitleggen hoe sloop duurzamer is dan doorrijden. 3.“De regelgeving is streng,” klinkt het. In Finland blijkt die strengheid vooral te betekenen dat een kleine deuk in de batterijbehuizing een auto van tienduizenden euro’s waardeloos maakt. De EU-regels worden lokaal zo strak geïnterpreteerd dat repareren bijna onmogelijk wordt. Het resultaat is voorspelbaar: functionerende auto’s verdwijnen voortijdig. Zo bouw je geen draagvlak voor elektrisch rijden. Je bouwt vooral cynisme. Zijn er getuigenissen, is het overal zo streng, houden mensen zich daar wel aan? Dat is toch niet verdedigbaar.