John Polluk 🇵🇱🤝🇺🇸

Sądowa ustawka pod zamówienie Tuskowej władzy miała krótki termin ważności. Po roku Sąd Apelacyjny w Warszawie uznał, że moje zatrzymanie było niezasadne, a wniosek pseudokomisji – to cytat z uzasadnienia – „rażąco odbiega od stanu rzeczywistego". Mówiąc po ludzku: na wniosek pseudokomisji usłużny wobec władzy sąd w osobie sędzi Magdaleny Wójcik posłał po obywatela policję, choć nie było do tego żadnych podstaw prawnych. I tu kilka słów do funkcjonariuszy prorządowych mediów. Pamiętacie wrzesień ubiegłego roku? Nie relacjonowaliście tego zatrzymania – wyście je świętowali. I nie było to zwykłe umizgiwanie się do władzy. To było przyklaskiwanie bezprawiu, pod własnym nazwiskiem i z logo waszych redakcji. Zresztą ten mechanizm widziałem już wiele razy, bywało i jeszcze bardziej bezczelnie. Pewnie zobaczę go znowu. Zawsze wygląda tak samo: sfora dostaje sygnał, kogo szarpać, i szczeka chórem. A prawda? Tę mają tam, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. Powinniście dziś spłonąć ze wstydu. Nie spłoniecie, wiem. Do wstydu potrzebne jest sumienie, a tego w grafiku dyżurów propagandowych przecież nie przewidziano. Oczywiście, nie piszę tego do wszystkich dziennikarzy. Ale ci, o których mowa, doskonale wiedzą, że chodzi o nich. A prawdziwe rozliczenie bezprawia tej władzy zacznie się, gdy wrócą uczciwe reguły gry. Jedenaście miesięcy. Odliczam.