Pinned Tweet
Voor alle #pro-palestina activisten een must read! 👇🏼
Ich bin Palästinenser, israelischer Araber. Und ich staune über die tausenden von Linken und anderen an Unis in Europa oder Amerika, die Leuten wie mir das Land meiner Herkunft erklären wollen.
Mein Großvater kämpfte 1948 im Unabhängigkeitskrieg – auf der Seite
irakischer Soldaten, gegen Israel. Mein Vater, geboren 1946, wuchs in einer Welt auf, die von Flucht und Trauma geprägt war. Vor dem Krieg von 1948 zwischen arabischen Nachbarn und Israel machte mein Onkel sein Abitur in Tulkarem im Westjordanland. Nach der Gründung Israels durfte er nicht in sein Heimatdorf zurückkehren. Er wanderte in die USA aus und kam erst 1982 mit einem Touristenvisum zurück, ein Visum, das er jährlich verlängern musste, um bleiben zu dürfen.
Der Bruder meiner Großmutter floh 1948 nach Jordanien. Jahrzehntelang konnten die Geschwister einander nicht sehen. Einige aus unserer Familie ließen sich in der Westbank nieder, die konnte man
ab und zu besuchen. Viele Wunden blieben, bei vielen von uns. Israels
Staatsgründung bedeutete für meine Familie den Verlust von Land, Besitz, Zusammenhalt.
Meine erste Lebenserinnerung? Eine Versammlung meiner Familie vor dem
Fernseher, 1982. Ich war sechs. Es liefen Bilder des Massakers von Sabra und Shatila. Ich sehe noch die Tränen in den Augen meiner Mutter und die Wut auf den Gesichtern der Männer. Diese Emotionen haben mich geprägt.
Am „Tag des Bodens“, jedes Jahr am 30. März, gingen wir auf die Straße. Es war unser Ritual, um an die Landverluste zu erinnern. Ich habe als junger Mensch kaum eine Demonstration verpasst, wenn es um
Palästina ging. Ich wurde Islamist und hörte andächtig die Kampflieder
der Hamas und der Muslimbruderschaft. Es drehte sich immer um die Befreiung Palästinas, um den Kampf gegen Israel, gegen Juden.
Als Kind war ich oft in Gaza. Unsere Einkäufe erledigten wir samstags in der Westbank. Der Konflikt war nicht nur Teil meines Lebens – er war Teil meiner Identität, meiner Familie, meiner Biografie.
In meiner Jugend suchte ich den Konflikt – buchstäblich. Jeden Donnerstagabend fuhr ich nach Jerusalem, um in der Al-Aqsa-Moschee zu übernachten, zu beten, und um Israels Soldaten und Polizisten zu
provozieren. Ich hasste Israelis, ich hasste Juden. Mein politischer Traum war, dass der Staat Israel verschwindet. Egal, was in unserem Leben nicht gut lief: Schuld waren immer „Israel und die Juden!“. Immer.
Als Israeli habe ich die Oslo-Abkommen gefeiert. Die Rückkehr von Arafat, die Entstehung der palästinensischen Autonomiebehörde – all das schien ein neues Kapitel in unserer Geschichte zu eröffnen. Wir sahen Hoffnung im Friedensabkommen mit Jordanien, im Rückzug aus dem Süden des Libanon im Jahr 2000, im Abbau der Siedlungen in Gaza im Jahr 2005. Als Premierminister Yitzhak Rabin auf einer Friedenskundgebung von einem radikalen jüdischen Studenten ermordet wurde, weinten wir. Es war nicht nur der Verlust eines Mannes, sondern der Verlust eines Traums.
Doch die Realität holte uns ein. Die zweite Intifada habe ich nicht im Fernsehen verfolgt – ich habe sie im echten Leben erlebt. Die Unruhen im Oktober 2000 erreichten die arabischen Orte in Israel, und 13 arabische Israelis wurden durch Polizeigewalt getötet. Über drei Jahre lang erlebten wir täglich Anschläge. Busse explodierten, und Selbstmordattentäter zerstörten die Orte, die meine Jugend geprägt hatten. Der Terror kam immer näher, bis er schließlich meine Nachbarschaft erreichte.
Am Ende blieb mir nur eine Wahl: Ich musste gehen.
Goed stuk. En in feite geldt dit precies zo voor extreemlinks.
oneworld.nl/mensenrechten/an…
1
12
Judith retweeted
Als je nu nog op FvD stemt ben je scum.
Holy moly, wat een gespuis.
Nieuws | Geheime beelden in bezit van Zembla leggen verregaande connecties bloot tussen een neonazi-netwerk en Forum voor Democratie. Op beelden van illegale vechttoernooien zie je neonazi’s die elkaar knock-out slaan en de Hitler-groet brengen. Onder de aanwezigen ontdekken wij leden van beruchte neonazi-groepen, veroordeelde extremisten en leden van FVD. Het gaat onder meer om prominent partijlid Ramon van Asch, fractievoorzitter voor de FVD in Den Bosch.
Judith retweeted
De Hebrew University op Mount Scopus werd al in 1925 geopend en lag tussen 1948 en 1967 in een Israëlische enclave.
Maar waarom zou je je in de geschiedenis verdiepen als je ook gewoon historische onzin kunt verspreiden?
Feiten zijn natuurlijk ontzettend hinderlijk voor een goed ingestudeerd protest.
#selectiefactivisme 🚮
Ach, gekrenkt door de wijze genuanceerde woorden van @Natascharosa ? Zou menigeen een voorbeeld aan kunnen nemen.
Luister naar mevrouw van Weezel. “Twee joden, drie meningen, gelukkig maar”, zegt deze gemankeerde schooljuffrouw aan het eind tegen haar kindertjes. Oh ja? Ja, zolang de mening van Jaap Hamburger er maar niet bijhoort!
youtu.be/XfUWowsQrtE?is=eKew…
17
Wat een walgelijke reactie op @Natascharosa . 🤮
Replying to @RobertvanWaning
Op de laatste vraag lijkt het antwoord mij niet moeilijk. Voor v. Weezel is het kettinkje met Davidster primair hèt middel bij uitstek om aandacht te te trekken en zichzelf slachtoffer te weten van haatdragende uitingen. Zò is zij tegelijkertijd èn sneu èn stoer en dapper.
6
Judith retweeted
Een aanklager moet genocidale intentie bewijzen. Een aangeklaagde staat mag niet in de positie terechtkomen dat hij zijn onschuld moet aantonen door iedere denkbare alternatieve verklaring volledig te bewijzen.
En het Hof mag de specifieke vernietigingsintentie niet laten opgaan in een algemene beoordeling van verschrikkelijk oorlogsleed.
De meerderheid ontkent dat zij de formele bewijsmaatstaf heeft veranderd. Zes rechters vinden dat die standaard in de praktijk wél is uitgehold.
Dat is een fundamenteel juridisch conflict binnen het hoogste gerechtshof van de VN.
We kunnen niet bewijzen dat daar politieke motieven achter zitten.
Maar we kunnen wel vaststellen dat de gekozen juridische benadering grote politieke gevolgen kan hebben.
Want wanneer de bewijsdrempel voor de zwaarste internationale beschuldiging feitelijk verschuift, staat meer op het spel dan de uitkomst van één rechtszaak.
Dan staat de rechtszekerheid zelf ter discussie.
Genocide moet genocide blijven. Oorlogsmisdaden moeten vervolgd worden. Maar het ene begrip mag niet worden opgerekt om het andere te vervangen.
Niet voor Myanmar. Niet voor Israël. Voor niemand.
Een gerechtshof beschermt het internationale recht niet door de zwaarste beschuldiging gemakkelijker te bewijzen, maar door de bewijsregels consequent toe te passen. Juist wanneer de politieke druk het grootst is.
21
Judith retweeted
Wanneer wordt een oorlogsmisdaad genocide? En wie bepaalt wanneer de bewijsregels daarvoor veranderen?
Dat zijn geen theoretische vragen meer.
Gisteren veroordeelde het Internationaal Gerechtshof Myanmar wegens genocide op de Rohingya. Negen rechters stemden voor, zes tegen.
Die zes rechters ontkennen de verschrikkelijke misdrijven in Myanmar niet. Maar zij waarschuwen dat de meerderheid de bewijsdrempel voor genocide in de praktijk verlaagt.
En juist dat kan grote gevolgen hebben voor Israël.
Volgens de bestaande jurisprudentie moet genocidale intentie, wanneer die uit een gedragspatroon wordt afgeleid, de ENIGE redelijke verklaring zijn.
Niet de meest waarschijnlijke. Niet één van meerdere aannemelijke verklaringen. De enige redelijke.
De zes rechters stellen dat de meerderheid hiervan afwijkt. Zij waarschuwen voor een impliciete verschuiving van de bewijslast, een te ruime interpretatie van vernietiging en onvoldoende toetsing van alternatieve verklaringen.
Het onderscheid tussen oorlogsmisdaden, etnische zuivering en genocide dreigt daardoor te vervagen.
En precies daar wordt de zaak tegen Israël interessant.
Zuid-Afrika stelt dat de militaire operaties in Gaza, de verwoestingen, burgerslachtoffers en uitspraken van politici gezamenlijk genocidale intentie aantonen.
Maar welke feiten moeten bij die beoordeling óók worden meegewogen?
Israël kent een omvangrijke Arabische minderheid. Arabischtalig onderwijs bestaat binnen het staatsonderwijs. Arabisch heeft een wettelijk beschermde bijzondere status. Arabische partijen wonnen bij de verkiezingen van oktober 2026 gezamenlijk 19 zetels in de Knesset.
Dat sluit een specifiek genocidaal oogmerk tegen Palestijnen in Gaza juridisch niet uit. Maar het is wel relevante context wanneer men een breder Israëlisch beleid van vernietiging van Arabische identiteit suggereert.
En dan de oorlog zelf.
Israël heeft aantoonbaar maatregelen genomen om burgerslachtoffers te beperken.
Er werden miljoenen waarschuwingspamfletten verspreid, telefoontjes gepleegd, evacuatiekaarten gepubliceerd en burgers gewaarschuwd voor naderende aanvallen.
Het Israëlische leger heeft voorbeelden gepubliceerd van aanvallen die werden afgebroken, uitgesteld of gewijzigd vanwege de aanwezigheid van burgers. Zelfs reeds afgevuurde munitie werd in een gedocumenteerd voorbeeld afgeleid om een ambulance te ontzien.
Ook vonden humanitaire pauzes plaats om poliovaccinaties onder Palestijnse kinderen mogelijk te maken.
Zijn al die maatregelen altijd effectief geweest? Nee.
Zijn er ernstige en gerechtvaardigde vragen over proportionaliteit, evacuaties, humanitaire toegang en individuele aanvallen? Absoluut.
Maar de juridische vraag blijft:
Hoe weeg je concrete maatregelen om burgers te beschermen bij de beschuldiging dat het doel juist was die burgers als bevolkingsgroep te vernietigen?
Dat is geen detail. Dat raakt rechtstreeks aan de vereiste genocidale intentie.
Israël vocht bovendien niet in een vacuüm.
De oorlog volgde op de massamoord en gijzelingen van 7 oktober. Hamas beschikte over een uitgebreid tunnelnetwerk en militaire infrastructuur in dichtbevolkt gebied.
Dat rechtvaardigt geen onrechtmatige aanvallen. Het vormt wel een militaire context die serieus moet worden onderzocht.
En dat brengt ons terug bij de zes rechters.
Zij stellen dat zelfs in Myanmar, waar ernstige gruweldaden zijn vastgesteld, andere redelijke verklaringen mogelijk bleven, waaronder gedwongen verdrijving en collectieve bestraffing.
Misdrijven die op zichzelf verschrikkelijk zijn. Maar juridisch niet noodzakelijk genocide.
De meerderheid verwierp hun redenering.
Daarmee ontstaat een precedent dat Zuid-Afrika kan benutten om ook Israëls militaire handelen als bewijs van genocidale intentie te presenteren.
Dat is precies waarom de kritiek van de zes rechters zo belangrijk is.
Niet omdat Israël boven het recht zou staan.
Maar omdat de rechtsregels voor iedereen gelijk moeten blijven.
Het ICJ heeft vandaag geoordeeld dat Myanmar genocide pleegde op de Rohingya, een etnische minderheid in Myanmar. Het Hof heeft daarmee in de praktijk de drempel voor genocide verlaagd. Dat zal grote gevolgen hebben voor de zaak tegen Israel:
icj-cij.org/sites/default/fi…
Hanneke Gelderblom was door PAX gevraagd om mee te lopen in de Rode Lijn-demonstratie. Zij weigerde en kreeg gelijk, want haar vrees voor de aanwezigheid van jonet.nl/waarom-ik-niet-op-p… #Columnsenopinie #Nieuws
Het moet niet veel idioter worden!
GEDOE op Rijksuniversiteit Groningen om onderzoek naar Dode Zeerollen want ISRAHELL geenstijl.nl/5193152/gedoe-r…
2
29
Judith retweeted
Maar goed dat kunstmatige intelligentie de boel straks overneemt, want menselijke intelligentie is stuk. Groningse hoogleraren vinden de 2000 jaar oude Joodse Dode Zeerollen Palestijns.
GEDOE op Rijksuniversiteit Groningen om onderzoek naar Dode Zeerollen want ISRAHELL geenstijl.nl/5193152/gedoe-r…
Judith retweeted
GEDOE op Rijksuniversiteit Groningen om onderzoek naar Dode Zeerollen want ISRAHELL geenstijl.nl/5193152/gedoe-r…
Judith retweeted
An amazing overview with Dr. Joe Uziel, head of the Dead Sea Scrolls Unit at the Israel Antiquities Authority:
Judith retweeted
Palestijnse organisaties klagen dat ze geen toegang hebben tot de oudste Torarollen 🤣🤡
Dat ze zijn gevonden op de Westbank maakt de Hebreeuwse rollen geen Palestijns erfgoed, integendeel! Het bewijst hoe diep de Joodse historie in dit gebied geworteld is
nos.nl/artikel/2640029-groni…
Wacht ff… “De Dode Zeerollen behoren tot de belangrijkste archeologische vondsten van de vorige eeuw. Het is een verzameling van ruim 2000 jaar oude Joodse teksten”. Ik herhaal: JOODSE teksten!
Het moet niet veel gekker worden!
nos.nl/l/2640029
2
20
Judith retweeted
Volgens Fatah heeft Hamas hulpgoederen voor Gazanen in beslag genomen en medewerkers van de Palestijnse Autoriteit verhinderd tenten uit te delen.
Kan iemand dit even appen aan SjoerdSjoerd? algemeiner.com/2026/11/16/pa…
Judith retweeted
Het jaarlijkse ritueel rond het Chanoekaconcert is weer begonnen. Een Joods feest wordt eerst tot Israelische aangelegenheid verklaard, zodat de roep om verstoring vervolgens als politiek protest kan worden gepresenteerd. Zo doorzichtig en voorspelbaar.
parool.nl/cs-b0d533b6/
Judith retweeted
Gaza: de cijfers zijn er, de schuldige ook. Nu het onderzoek nog.
Israël geeft toe dat er veel te weinig humanitaire hulp Gaza binnenkomt, kopt NU. nl. Volgens cijfers van het Israëlische leger komt slechts de helft van het afgesproken aantal vrachtwagens Gaza binnen. Voor NU.nl is de conclusie duidelijk: Israël houdt zich niet aan zijn afspraken.
Maar zo eenvoudig is het niet.
Israël heeft toegezegd maandelijks zo'n 18.000 vrachtwagens Gaza binnen te laten. Dat is iets anders dan toezeggen zelf 18.000 vrachtwagens met hulpgoederen te leveren.
Hoeveel vrachtwagens stonden daadwerkelijk aan de grens? Hoeveel zijn er door Israël geweigerd? En waarom? Dat lijkt toch het eerste wat een journalist zou willen weten.
Ook Egypte komt in het hele verhaal niet voor. Opmerkelijk, aangezien een belangrijk deel van de hulpgoederen via dat land wordt aangevoerd. Egypte kan die goederen niet zonder Israëlische toestemming Gaza binnenbrengen, maar dat maakt de Egyptische rol in de aanvoer niet ineens irrelevant.
De Verenigde Naties melden bovendien dat hulporganisaties kampen met financieringstekorten en dat de aanvoer van goederen is afgenomen. Tegelijkertijd heeft Israël de aanvoer vanuit Egypte beperkt vanwege zorgen over smokkel. Dat laatste verdient uiteraard kritische aandacht, maar waarom het eerste niet?
Dan die 18.000 vrachtwagens. Gaat het om humanitaire hulp of worden ook commerciële goederen meegerekend? De VN maakt dat onderscheid wel. Bij NU. nl krijgt de lezer de indruk dat het uitsluitend om humanitaire hulp gaat.
Niemand beweert dat Israël geen verantwoordelijkheid draagt. Israël controleert de toegang van goederen en moet zich verantwoorden voor de beperkingen die het oplegt. Maar als Israël 18.000 vrachtwagens moet toelaten en er komen er slechts 9.000, betekent dat niet automatisch dat Israël er 9.000 heeft tegengehouden.
Dat verschil lijkt de redactie niet te interesseren.
En hoe zit het eigenlijk met de hulpgoederen die Gaza wél binnenkomen? Bereiken die allemaal de mensen die ze nodig hebben? Ook daarover zou de lezer graag iets willen weten.
Wie werkelijk begaan is met het lot van de Palestijnse bevolking, wil weten waar het misgaat. Want als hulporganisaties onvoldoende geld hebben, los je dat niet op door Israël te veroordelen. Als Israël onnodig goederen tegenhoudt, moet dáár druk worden uitgeoefend.
Maar dan moet je wel eerst weten hoe het zit.
Bij NU. nl lijkt die volgorde inmiddels omgekeerd. De schuldige is bekend, de cijfers worden erbij gezocht en de rest van het verhaal kan kennelijk achterwege blijven.
De Palestijnen zijn niet geholpen met een journalistiek verhaal waarin de schuldvraag belangrijker is geworden dan de vraag waarom de hulp niet aankomt.
nu.nl/midden-oostenconflict/…


















