Pinned Tweet
خوانشی از یک غزل حافظ به مناسبت روزش
*پوزش از بابت کیفیت پایین ضبط
آدمهایی که گناه به نظرشون فقط چند کلمه است،
رستگاری هم به نظرشون فقط چند کلمه است!...
#ویلیام_فاکنر
گور به گور
نجف دریابندری
سر تا سر دشتِ خاوران، سنگی نیست
کز خونِ دل و دیده برو رنگی نیست
در هیچ زمین و هیچ فرسنگی نیست
کز دست غمت، نشسته دلتنگی نیست
شیخ میهنه
ز دستِ عشق تو هرجا که میروم
دستی/
نهاده بر سر وُ
خاری
شکسته در پاییست
#سعدی
8
238
در میان این مردم، اندوهی هست که خاموش و بردبارانه تحملش میکنند؛
این اندوه در خود میخزد و خاموش است.
امّا اندوهی نیز هست که از حدّ طاقت فراتر میرود؛
لحظهای میرسد که با اشک نمایان میشود، و از آن لحظه به بعد در ناله و زاری بیرون میریزد.
برادران کارامازوف
داستایفسکی
بهترین دوران بود
بدترین دوران بود
عصرِ خرد بود
عصرِ بلاهت بود
دورانِ ایمان بود
دورانِ ناباوری بود
فصلِ روشنایی بود
فصلِ تاریکی بود
بهارِ امید بود
زمستانِ نومیدی بود
همهچیز پیش روی ما بود
هیچچیز پیش روی ما نبود🍂
داستان دو شهر
دیکنز
آندرریتد ترین رمان کلاسیک قطعا این کتابه
تاآخرعمرم به همه توصیه میکنم که بخوننش واقعا بینظیره✨️🙂
پ.ن: ای کاش یکی مثل سیدنی کارتن منو دوست داشت))):
13
403
کامو درباره پوچی می نویسد:
هنگامی که آدمی به پوچی پی میبرد در صدد نگارش آئین خوشبختی بر میآید.
خواهند گفت عجب!
از همین کوره راهها میخواهید به سرزمین سعادت برسید؟
میگویم:
ولی یک دنیا بیشتر وجود ندارد
بهروزی و پوچی دو فرزند همین جهانند.
نمی توان این دو رو از هم جدا کرد.
1/
اگر بگوییم سعادت الزاما مولود کشف پوچی است،اشتباه کردهایم چرا که گاهی پوچی زائیده خوشبختی است...
در آن لحظه حساسی که آدمی به زندگی خود نظر میکند
همچون سیزیف که به سوی سنگش برمیگردد به همه اعمال بیربطی مینگرد که سرنوشت اوست...
و آدمی منشاء انسانی امور انسانی را قبول میکند.
«به نظر میرسد که انسانها تحت تأثیر یک اجبار به تکرار قرار دارند.»
فروید
فراسوی اصل لذت
کامو درباره این اجبار به تکرار می پرسد:
اگر گریزی از تکرار نباشد،چگونه میتوان درون آن آزاد بود؟!
سیزیف از چرخهٔ تکرار بیرون نمیرود،اما با آگاهشدن به چرخه، دیگر صرفاً قربانی آن نیست.
/1
16
206
به قول عماد:
بسیار سخن بود،
نگفتیم و گذشتیم...
که این شبِ دیجور به سنگِ سخن نشکافد که به قول شیخ شیراز:
این چه حرامزاده مردمانند، سگ را گشادهاند و سنگ را بسته!
و حتی استادِ سخن هم باشی به قول شیدای قونیه:
نیزه بازی اندرین کوه های تنگ
نیزه بازان را همی آرد به تنگ
رنج او آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به آن عادت کردند
و از یاد بردند که او سخت در عذاب است...
مرگ خوش
آلبر کامو
«در لحظه خاصی از درد هیچکس نمیتواند کاری برایت انجام دهد، زیرا که رنج همیشه تنهاست»
- آلبر کامو (یادداشتها)
او که در همان ایام گفته بود از جهان کناره گرفته است، نه به این دلیل که دشمنانی دارد، بلکه به این خاطر که دوستانی دارد که از او میخواهند “دروغ” را تاب بیاورد،
کمی پیش از مرگش، در یادداشتهایش نوشت:
«این مُردن نیست که مرا به وحشت میاندازد، این زندگی در مرگ است که وحشتناک است»
- تولدت مبارک رفیق!
اگر ایمان داشته باشی یک تکه چوب کنده از یک درِ کهنه هم تبدیل به شیای مقدس میشود
و اگر ایمان نداشته باشی،
تمامِ صلیب مقدس، یک لنگۀ درِ کهنه است.
نیکوس کازانتزاکیس
زوربای یونانی
✴️"اصلاً معلوم هست برای چه این کارها را میکنیم؟!"
نماد هرگز ابداع نمیشود.
بر انسان حادث میشود.
او تفکر دربارهی آنها را مدتها بعد از ظهور اولیهشان آغاز کرده است.
آیا مسیحیانِ نخستین میدانستند در ورای اندیشهی عشای ربانی(خوردن خون و جسد مسیح)همان آدمخوری نهفته است؟
1/
25
428
این باور که جهان و انسان چیزی است که بهتر بود وجود نمیداشت،میتواند ما را سرشار از گذشت نسبت به یکدیگر کند.
زیرا از موجوداتی که در چنین وضعیت اسفباری گرفتارند،چه انتظاری میتوان داشت؟
از این رو خطاب شایسته بهجای جناب و...،
باید چیزی باشد به معنای همدرد یا همرنج.
شوپنهاور
حقیقت فاحشه نیست که بازوان خود را به گردن هر بی سر و پایی بیاویزد؛
بلکه زیباروی مستوره ای است که حتی مردی که همه چیز را فدای او کند،
باز نمی تواند از دست یافتن به او اطمینان خاطر داشته باشد.
شوپنهاور
جهان همچون اراده و تصور
حقیقت، مانند فاحشه شهر است. همه او را میشناسند، اما وقتی در خیابان او را میبینند، هیچکس جرات سلام کردن به او را ندارد.
وولفگانگ بورشرت.
1
59
1,078
انسانِ یکپارچه کسی نیست که صرفا احساس گناه یا اضطراب را از زندگیاش زدوده باشد.
بی پروا، بیعاطفه و همچون فرزانهای سنگیندل باشد.
بلکه او تمامی این احساسات را با تمام وجودش تجربه میکند
بیآنکه بهخاطر داشتن چنین عواطفی، به ملامت و سرزنشِ خویش بنشیند.
یونگ
شب از شبهای پاییزی ست
از آن همدرد و با من مهربان
شبهای شک آور...
ملول و خسته دل
گریان و طولانی
شبی که در گمانم من
که آیا بر شبم گرید چنین همدرد؟!
و یا بر بامدادم گرید
از من نیز پنهانی؟!
من این میگویم و دنباله دارد شب...
اخوان ثالث
20
402
هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال، شکننده تر بود...
هراسِ من
باری
همه از مردن در سرزمینی است
که مزدِ گورکن
از آزادی آدمی
افزون تر باشد...
برای دیدنِ هولناکیِ جهان، لزوماً نیازی به دستگاهی پیچیده از مفاهیم فلسفی نیست. تجربهی مستقیمِ رنج، بیماری، ملال و مرگ برای دیدنِ این واقعیت کافی است. شاید دشواریِ کار فلسفه نه کشفِ این هولناکی، بلکه توضیحدادن و صورتبندیِ آن باشد.
19
415
روزهایی هست که زیر چهره آشنایی، او را چون بیگانهای بازمییابیم که ماهها یا سالها پیش دوستش داشتهایم...
شاید حتی آرزو کنیم، آنچه را که ناگهان ما را چنین تنها میگذارد.
کامو
سیزیف
25
398
نه از دزدان بترسیم نه از آدمکُشان،آنها خطرات بیرونیاند
خطرات کوچکاند.
از خودمان بترسیم
دزدان واقعی،پیش داوریهای ما هستند.
آدمکشهای واقعی،نادرستیهای ما هستند.
هوگو
بینوایان
"تفکر دشوار است، به همین دلیل است که بیشتر مردم، قضاوت میکنند."
کارل یونگ
و کامو در سقوط نوشت:
مردم شتابزده دربارهی آدم قضاوت می کنند.
تا خودشان مورد داوری قرار نگیرند.
هرکسی میخواهد به هر بهایی شده،در اثبات بی گناهیاش بکوشد.
1/
25
491
























