asimo2

Trudno wskazać w ostatnim czasie decyzję, która dostarczyłaby rosyjskim botom 🇷🇺 i internetowym trollom tyle paliwa do podsycania społecznych podziałów, co wprowadzenie Karty Rodziny Mundurowej 🇵🇱. Pomysł, który w założeniu miał być formą docenienia służby żołnierzy, funkcjonariuszy i strażaków, bardzo szybko stał się kolejnym zarzewiem konfliktu społecznego. W dużym skrócie Karta przewiduje m.in. ulgi na kolei i w opłatach paszportowych, szybszy dostęp do lekarza czy pierwszeństwo w przyjęciu do przedszkoli w przypadku przeniesienia służbowego. Wsparciem ma zostać objętych około 2 mln osób: żołnierzy, weteranów, funkcjonariuszy, strażaków, druhów OSP oraz członków ich rodzin. Problem nie polega jednak na samym docenianiu ludzi pełniących służbę. Problemem jest sposób, w jaki takie rozwiązania są komunikowane i wprowadzane, szczególnie w sytuacji, gdy znaczna część społeczeństwa ma poczucie nierównego traktowania i ograniczonego dostępu do podstawowych usług publicznych. Warto przy tym pamiętać, że system służby mundurowej ma już odrębne rozwiązania dotyczące zabezpieczenia społecznego. Funkcjonariusze objęci systemem zaopatrzeniowym nie opłacają składek emerytalnych i rentowych do ZUS. Istnieją również różnice w zasadach ustalania podstawy wymiaru składki zdrowotnej. Jest ona naliczana od uposażenia, a nie od wszystkich świadczeń otrzymywanych przez funkcjonariusza. Przykładowo nagroda roczna, czyli tzw. trzynastka, nie jest uwzględniana w podstawie jej wymiaru. Według danych Ministerstwa Finansów za 2022 r. efektywne obciążenie składką zdrowotną w tej grupie wynosiło około 7,3 proc. przychodu, mimo ustawowej stawki 9 proc. Nie oznacza to oczywiście, że służba mundurowa jest łatwa, bezpieczna czy pozbawiona wyrzeczeń. Wręcz przeciwnie. Żołnierze, policjanci, strażacy i pozostali funkcjonariusze wykonują zadania, których znaczenia dla bezpieczeństwa państwa nie trzeba nikomu tłumaczyć. Nie zmienia to jednak faktu, że przyznawanie kolejnych przywilejów powinno być poprzedzone refleksją nad ich społecznym odbiorem i konsekwencjami. Wystarczy zresztą przeczytać komentarze pod informacjami o Karcie, żeby zobaczyć, jak szybko dyskusja o docenianiu służby zmienia się w antagonizowanie poszczególnych grup społecznych. Zamiast budować szacunek do munduru, zaczynamy tworzyć kolejne podziały. Jedni mają poczucie, że są uprzywilejowani, drudzy, że ich potrzeby są ignorowane, a jeszcze inni zaczynają kierować swoją frustrację bezpośrednio wobec ludzi pełniących służbę. I właśnie w tym tkwi największy problem. Czy naprawdę chcemy budować państwo, w którym dostęp do lekarza, przedszkola czy innych podstawowych usług publicznych zaczyna być postrzegany jako przywilej przysługujący wybranym grupom zawodowym? I tu w pełni się zgadzam z tym co napisał @WojenneH Polsce 🇵🇱 służą wszyscy jej obywatele. To oni tworzą państwo, finansują jego funkcjonowanie, pracują, płacą podatki i każdego dnia ponoszą odpowiedzialność za jego rozwój. Służba mundurowa zasługuje na szacunek, odpowiednie wynagrodzenie i zabezpieczenie socjalne. Nie powinno się jednak budować tego kosztem poczucia nierówności pozostałych obywateli. Państwo powinno łączyć, a nie tworzyć kolejne linie podziału. Równość wobec prawa i równy dostęp do podstawowych usług publicznych powinny być punktem wyjścia, a nie wartością, którą można uzależniać od przynależności do określonej grupy zawodowej. Jeżeli nie potrafimy odróżnić interesu państwa od interesu poszczególnych grup, a służbę na rzecz wspólnoty zaczynamy sprowadzać do katalogu przywilejów, to trudno się dziwić, że zamiast budować solidarność, pogłębiamy społeczne antagonizmy. Miało być docenienie służby, a wyszła kolejna odsłona polityki, próby przeciągnięcia wyborców na swoją stronę, przywilejów i podziałów. Trochę tak, jakbyśmy zapomnieli, że państwo to nie tylko jego instytucje i mundurowi, ale przede wszystkim wszyscy obywatele.