Nederland heeft 150 Kamerleden die geregeld lijken te vergaderen in economisch Alice in Wonderland. Ze stemmen over wetten waarmee de overheid steeds dieper ingrijpt in eigendom, arbeid, wonen, energie, sparen, ondernemen en investeren. Het resultaat is een eindeloze cyclus waarin iedere politieke ingreep de aanleiding vormt voor de volgende. Woningen zijn schaars en duur. Dus beperken we de huurprijs. Verhuurders pakken hun rekenmachine en verkopen. Het aantal particuliere huurwoningen daalt. Nu zijn er te weinig betaalbare huurwoningen. Dus subsidiëren we woningbouw. Daarvoor is geld nodig, dus verhogen we belastingen. Het rendement daalt verder. Investeerders vertrekken. Nu wordt er te weinig geïnvesteerd, dus komt er een investeringsregeling. Die kost geld, waarna elders opnieuw belasting wordt geheven. En uiteindelijk verschijnt er een commissie die gaat onderzoeken waarom het Nederlandse vestigingsklimaat achteruitgaat. Dit is de Mad Hatter met een ambtelijke staf. Politici behandelen prijzen alsof het meningen zijn die met voldoende stemmen kunnen worden gecorrigeerd. Huur te hoog. Loon te laag. Winst te groot. Energie te duur. Rendement excessief. Een Kamermeerderheid kiest een ander getal en de werkelijkheid wordt geacht zich daaraan te onderwerpen. Alleen doet de werkelijkheid daar niet aan mee. Een maximumhuur bouwt geen appartement. Een subsidie produceert geen kapitaal. Een belasting creëert geen welvaart. Een verbod heft schaarste niet op. Prijzen bevatten informatie over vraag, aanbod, risico en schaarste. Vernietig dat signaal en mensen reageren volkomen rationeel. Verhuurders verkopen. Investeerders zoeken andere bestemmingen voor hun geld. Ondernemers investeren minder of vertrekken. Daarna begint de politieke voorstelling opnieuw. De woningmarkt faalt. De huurmarkt faalt. De arbeidsmarkt faalt. De energiemarkt faalt. De zorgmarkt faalt. Je slaat met een hamer op een horloge en opent daarna een parlementair onderzoek naar de slechte kwaliteit van Zwitserse uurwerken. Domheid verklaart echter maar een deel. Vanuit een consequent eigendomsrechtelijk perspectief zijn het zware criminelen. Een burger koopt met zijn eigen geld een woning van €380.000. Hij draagt het risico. Hij betaalt onderhoud, belasting en VvE. Vervolgens bepaalt de politieke meerderheid tegen welke prijs hij het gebruik van zijn eigendom mag aanbieden. Weigert hij zich daaraan te onderwerpen, dan volgen boetes, beslag en uiteindelijk staatsdwang. Het briljante trucje is dat de daders eerst hun eigen handelen legaliseren. Ze stemmen over de bevoegdheid om jouw eigendom te beperken, publiceren die bevoegdheid in het Staatsblad en noemen de daaropvolgende dwang regulering. Fiscaal werkt hetzelfde circus. Eerst nemen ze geld af. Daarna krijgt de burger een gedeelte terug als subsidie, toeslag of aftrekpost, nadat duizenden mensen betaald zijn om het geld rond te pompen. Vervolgens verschijnt een minister voor een camera om trots te vertellen hoeveel geld het kabinet voor burgers heeft “vrijgemaakt”. Je eigen geld. Een sigaar uit eigen doos, waarvan de overheid onderweg ook nog een flink stuk heeft opgerookt. Daarna komt de volgende crisis, veroorzaakt door de vorige oplossing. Nieuwe commissie. Nieuwe regeling. Nieuwe belasting. Nieuw toezicht. Nieuwe schade. Lewis Carroll moest zijn absurditeiten verzinnen. Wij stemmen erover en zetten ze daarna in het Staatsblad.