آخرین جرئهها هم برای تو سرازیر میشوند. کاش فقط یک امشب از بامداد تا ۷ برایم شعر بخوانی و بخوانی. اندک شهوتی میماند و اندک عشقی، تو اما ستارهای روی درد پیشانیام هستی.
مادر، حتی نمیدانم چرا انقدر از درد به خود میپیچم. برای بار ۱۰۴۶ از خود میپرسم که آیا میخواهم خودم را بکشم؟ و جواب بله است. ۷۴امین شب است که رد ناخونهایم کمرم را زخم کرده. آخرین شب است که خشمم دست ندارد.
فکر کردم چقدر بد است که خودت را جای دیگران بگذاری. سختتر آناست که خودت را جای خودت بگذاری. ساعت ۱۶:۱۲. یک مرد سیبیلو با لیوان کوچک راکی هستم. بلند بلند میخوانم Gamzedeyim Deva Bulmam, Garibim, hiç yuva kurmam.
11
266
سمت چپم را به زمین سپردم
خستهام نه از کسی که میبیند،
بلکه از کسی که نابود میکند.
-Music lyrics
1
9
278
و بعد لبهای تو بود که میدرید گوشت را از تن. خطوطی که به هم میرسند، خطوطی که جدا میشوند. شانههای تلخ. کمر خمیده.
امشبم با گریه میخوابم ولی راجع به جای زخمم چیزی نپرس. نپرس من زخممو چجوری میخارم که تموم تنمو میگیره. نپرس اگه انگشتتو تو زخمم بچرخونی میتونه تا کجا عمیق شه. میدونم نمیپرسی. اما افسوس که بهبودی من با پرسیدن تو کاری نداره.
4
259
تصویر کلیشهای ایست، مردی بعد فریفتن زن، در جادهای، بعد از نشان دادن خود واقعیاش، با نگاهی افسونگرانه، او را ترک میکند که بمیرد. اغلب چنین وضعیتی با خود دارم.
8
291
آیا به اندازه کافی از آزار خود سیر شدهام؟ آیا به طور کامل به پوستی که انداختهام نفرت میورزم؟ آیا انگشتانم به اندازه کافی لابلای این پلهای تباه، که اصرار داشتم بگذرم، آیا انگشتانم زخم چوبها را بر تن نگه میدارند؟
19
279
Swan retweeted
«شعری که نمیسرایم
شعری که سزاوارش نیستم
هراس بودن
دو معبر آینه:
در من کسی خفته است
مرا میخورد و
مرا مینوشد.»
الخاندرا پیزارنیک
مترجم: محسن عمادی
شاید این را متوجه نباشید چه چیزیست که خفهام میکند؛ ننوشتن یا ۶۸ روز متوالی با بیحسی بیرحمانهای که بر قلبم تجاوز کرده و حالا به تنم دارد میرسد، سپری کردن.
1
18
294





