Hoofar (@_Hoofar) header
Hoofar (@_Hoofar) profile picture

اومانیست(انسانگرا،خرداندیش)امام مکتب تیکیت ایزی م/ملی‌گرا.شهروند می‌خوام باشم با ⛔رعیت اسپرم پرست ⛔تجزیه طلب ⛔لمپن ⛔عرزشی⛔ریستارتی بحث نمی‌کنم #زن_زندگی_آزادی

On a Dust's speck called Earth
Joined August 2020
Photo by Hoofar (@_Hoofar)Photo by Hoofar (@_Hoofar)
هرکی که گفت جاوید شاه از چـالـه رفـت توی چــاه ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
3
432
هرکی که با برچسب زنی چپول خواست عدم درک و توان سیاسی خودش رو بپوشونه بهش شما هم بگید #راستول .. و تمــــــــام .. راست هرگز نفهمید 😂
28
«بابل»(۲۰۰۶)با بازی برد پیت و کیت بلانشت، روایت زنجیره‌ اتفاقاتی تصادفی در چند نقطه جهان است؛ گلوله‌ای در مراکش، زندگی‌هایی را در ژاپن و مکزیک تغییر میدهد. گاهی هیچکس قصد آسیب ندارد، امااتفاقی کوچک سرنوشت انسان‌ها را عوض می‌کند.چقدر بهم نزدیک و از هم دوریم
58
این چه سمی بود دیدم؟! خودمو خراب کردم 🤣
11
1
1
76
28,387
این واقعی است؟ اگر واقعی است که واقعاً دمش گرم...
18
5
85
16,056
ما دل به هیچکس نمی‌بندیم حتی #رضا_پهلوی @PahlaviReza
1
8
395
Hoofar retweeted
یک آهنگ تهیه کردم با نام : ما دل به هیچکس نمی‌بندیم حتی رضا پهلوی متن شعر دل به هیچکس نبستیم، نه تاج و نه نام راهمونو خودمون ساختیم، پای خود، بیکسی، بی‌مرا‌م مردمیم و پشت هم هستیم، تکیه‌مون به شونه‌های هم هرچی میخوای صدایش کنی، راه از ما میگذره، نه از ادما هرکی میاد، هرکی میره، ما میمونیم رو پا چشم به دست هیچکس نیست، نه شب، نه صبح فردا ما دل به هیچکس نمیبندیم، حتی رضا پهلوی راه ما با ما قوام داره، با دلای بی‌هوس ماها اگه دنیا پر سایه بشه، ما نور میشیم تو قصه‌ها ما دل به هیچکس نمیبندیم تا دل بستهه به همصداها نه ناجی میخوایم، نه بت و نه یه شاه نه صدای پشت شیشه هرچی خوردیم، غم نبود، ادمی بود که دیر رسیده این زمین با ما میچرخه، با سروی که وایساده مردمیم و بی‌تکلف، دستامون پر از اراده اگه دل خسته بشه، بازم به دل هم وقف نیست راه ما با مشت ماست، این راه دیگه بی‌صاحب نیست ما دل به هیچکس نمیبندیم، حتی رضا پهلوی راه ما با ما قوام داره، با دلای بی‌هوس ماها اگه دنیا پر سایه بشه، ما نور میشیم تو قصه‌ها ما دل به هیچکس نمیبندیم تا دل بستهه به همصداها
2
1
1
22
1,001
عاقبتی که سر فمنیست‌ها میاد.. تا یه جایی یه مرد رعایت یه خانم رو می‌کنه دستش بلند نمی‌کنه . آدمی که خودش احترام برای خودش قائل نباشه سایرین هم احترامی براش قائل نیستند.
1
5
1,836
طرف رسماً روانیه.. اصلاً تو فاصله ۱۰۰ متری این نباید هیچ کسی نزدیک بشه. 😡
11
1
178
69,830
اهدای مدال به نگهبان توسط پیتر هگست فارغ از تعابیری که در جهت نمایشی بودن آن گفته می‌شود نشانه قانونمندی یک کشور است. زمانی که مسئولین خطایی را مرتکب می‌شوند قانون و وظیفه فارغ از مقام سیاسی و رئیس و فرمانبر حکمفرما خواهد بود. #حاکمیت_قانون یعنی این و بس..
1
3
375
آقای بوکله رئیس جمهور السالوادور علاوه بر نجات کشورش از دست تبهکاران به هاییتی هم داره کمک میکنه وی در السالوادور زندان فوق امنیتی CECOT با ظرفیت ۴۰،۰۰۰ نفر رو ساخت و اخطار داده هنوز یک سومش فقط پر شده و هرگز کسی آزاد نخواهد شد تنها راه خروج از آن مرگ است
5
394
تو این فضا هر کسی وارد بشه جوگیر میشه و احساس وظیفه می‌کنه که مراتب پاچه خواری رو باید بجا بیاره تا از بقیه عقب نمونه 🤣🤣 !!
1
3
1,957
هم خوش صدا ..هم زیبا...و هم خانم و با معرفت این شما و این خواننده آینده دار #آتریسا
1
2
40
2,655
درخشش جنتی در جان سخت ۵
6
221
فصل جدید ماموریت غیر ممکن با هنرنمایی هنرپیشه جدید به جای تام کروز 😄😂
1
19
2,604
Hoofar retweeted
🇮🇷🇮🇱 Bruh, this Iranian shopkeeper LOOKS so much like NETANYAHU And when jokingly asked why he left Israel, he replied: “They weren't paying wages over there.” 😂 Writer: Samuel
43
129
8
841
102,593
Hoofar retweeted
برا اینکه اب تو دل دخترایی مثل این دختره که سفید پوشیده تکون نخوره ۱۶ ساعتم‌ کار میکنیم😍 اوناییم که میگن آخر سر با قرمزه به سفیده خیانت میشه، گوه میخورن، حسودای پلاستیکی، خیانت نمیشه که هیچ، تازشم بعد ۱۶ ساعت کار بدو‌ بدو میریم خونه😍 نقد ها بدون فحش منشن شوند🤲 ممنون
99
10
52
569
282,844
Hoofar retweeted
خیلی باحال بود 😄🤣
1
8
745
وقتی عقل به خدمت خرافه درمی‌آید، غریزه حیوان می‌تواند آخرین سنگر خردورزی باشد.
2
1
12
1,610
روایـتِ یک فروپـاشی و تولـد دوباره؛ --- بِت توماسِ یکسالـه، زیر دست پدر تنیِ خودش شکنجـه می‌شد و روزهـا بدون ذره‌ای غذا به حال خـود، رها بوده است. در ۱۹ ماهگی، یک کشیش و همسرش او را به فرزندی گرفتند، با پذیرفتن این دروغ به خویش، که او یک نوزاد کاملا سالم و طبیعی است. در ۶ سالگی، بِت. . . سر بـرادر کوچکش را به کف سیمانی کوبید و والدینش مجبور شدند هر شب درِ اتاق او را قفل کنند تا جان پسرشان در امان بماند. اما سی سال بعد... او حالا پرستاری است که خود، از نوزادان مراقبت می نماید. در سال ۱۹۹۰، او مقابل دوربینِ یک روان‌ درمانگـر نشست و از کشتنِ خانواده‌اش طوری حرف می‌زد که انگار دارد قصه‌ی شخص دیگری را تعریف می‌کند. به این تصاویر، بِتِ ۶ ساله با پیراهـن صورتیش پاهایش را تکان می‌دهد و به هر سوال با صدایی یکنواخت، سرد و بی‌احساس پاسخ می‌دهد. در حالی که درمانگرِ روبرویش تمام تلاشش را می‌کند تا هیچ واکنشی نشان ندهد. او می‌گوید بـرادرش از او می‌ترسد. می‌گوید پدر و مادرش شبهـا درِ اتاقش را قفل می‌کنند تا به برادرش آسیبی نرساند. وقتی از او می‌پرسند آیا واقعا این کار را می‌کند؟ پاسخ می دهد؛ بله، شبهـا... چون دوست ندارم من را موقع این کار ببینند، اما می‌توانند حس کنند که دارم انجامش می‌دهم. می‌پرسند با چه وسیله‌ای؟ می‌گوید؛ چاقو. می‌پرسند آیا به بدن برادرت سوزن فرو می‌کنی؟ می‌گوید؛ خیلی زیاد... من سعی دارم او را بکشم. سپس درمانگر می‌پرسد؛ چرا؟ و در آن یک ثانیه، صدای یک دختربچـه‌ی درهم‌شکسته از زیر تمام آن تاریکیهـا به گوش می‌رسد؛ چون خـودم خیلی زیاد آسیب دیدم. او جوجه‌پرنده‌ها را تا حد مرگ آزار می‌داد و چاقوهـای آشپزخانه را پنهان می‌کرد. پزشکان گفتند مغز او پیش از آنکه حتی حرف زدن بیاموزد، یاد گرفته بود که ؛ هیچکس امـن نیست . پس او باید قبل از همه، به بقیـه آسیب می‌زد. سالهـا روان‌ درمانیِ فشرده و حضور یک مادرخوانده‌ی جدید زمان برد. بِت بزرگ شد، مدرک پرستاری‌اش را گرفت و حالا روزهایش را با زنده نگه داشتنِ نوزادان می‌گذراند. -- آناتومی یک هیولا ؛ این سرگذشت هولناک، ذهن را با این پرسش روبرو می‌سازد... آیا واقعا انسانی که با « ژن تاریک » و ذاتـی ناپاک به دنیا آمده، با انسانی که زیر چکمه‌هـای جبر، زور و تجاوزِ دنیای پیرامونش، متلاشی شده و به یک درنـده تغییر چهره داده، در یک تعریف می‌گنجند؟ همه به شکلی در سادگی، هم بر پیشانیِ قاتـلِ مادرزاد و هم بر پیشانیِ کودکی چون بِت، برچسبِ « هیولا » می‌زنیم، غافل از آنکه خاستگاه این تاریکیهـا یکی نیست. یکی از دلِ سلولهایـش زهـر می‌جوشد و بی‌هیچ دلیلی به رنـجِ دیگران پوزخند می‌زند، و دیگری..، مکانیزمِ هیولا بودن را صرفا به عنوان زرهـی برای بقا در جهانی که به روح و وجودش تجاوز کرده، یاد می‌گیرد. بِت، قاتـل نبود..؛ او قربانیِ وحشتزده‌ای بود که شمشیرِ جلادش را دزدیـده بود تا دیگر کسی نتواند پوست و استخوانش را بدرد. وقتی چنین انسانی با عشق و مداخله‌ی درست روبـرو می‌شود، خلع‌سلاح شده و جان می‌بخشد. اما آیا ژنِ تاریکِ آن ستمگرِ اولـی هم با آغـوشِ گرم درمان می‌شود؟ به باورم علم و اندیشه و تجربه...، هنوز در برابر این دوگانـگیِ جبرِ ژنتیک و جبرِ محیط، سرگردانند. پایانِ این قصه اما، مبهم تـر و پیچیده‌تـر از یک رستگـاریِ ساده است. بِتِ امروز، نفسِ نوزادان را به سینه‌هایشان برمی‌گرداند. اما چه کسی می‌داند در تاریکتریـن ساعاتِ شب، وقتی سکـوت بر همه‌جا سایه می‌اندازد، آیا آن دخترکِ شش‌ساله با پیراهن صورتی و صدایِ سرد، هنوز در گوشه‌ای از انفرادیِ ذهـنِ او بیدار ننشسته است؟ شاید رستگـاری، هرگز به معنای نابـودیِ کاملِ تاریکی نیست، بلکه تنها هنری است برای رام کـردنِ هیولایی که در قفسِ سینه‌ی خودمان به خوابِ موقت فرو برده‌ایم. و این، ترسناکترین معامله‌ی انسان با روانِ خویش است. مـا هرگز به‌طور کامل شفا پیدا نمی‌کنیم، مـا فقط یاد می‌گیریم چگونه با چاقوهـای فرو رفته در روانمان، دیگران را زخمی نکنیم. { آدرین } [ مخصوصِ آنانی که به فـکـر کردن آلرژی ندارند ] .... HBO, Child of Rage (1990)
17
25
2
421
49,728