
اومانیست(انسانگرا،خرداندیش)امام مکتب تیکیت ایزی م/ملیگرا.شهروند میخوام باشم با ⛔رعیت اسپرم پرست ⛔تجزیه طلب ⛔لمپن ⛔عرزشی⛔ریستارتی بحث نمیکنم #زن_زندگی_آزادی
On a Dust's speck called Earth
Joined August 2020
- Tweets7.6K
- Following730
- Followers6.2K
- Likes7.3K
Hoofar retweeted
یک آهنگ تهیه کردم
با نام :
ما دل به هیچکس نمیبندیم حتی رضا پهلوی
متن شعر
دل به هیچکس نبستیم، نه تاج و نه نام
راهمونو خودمون ساختیم، پای خود، بیکسی، بیمرام
مردمیم و پشت هم هستیم،
تکیهمون به شونههای هم
هرچی میخوای صدایش کنی،
راه از ما میگذره، نه از ادما
هرکی میاد، هرکی میره،
ما میمونیم رو پا
چشم به دست هیچکس نیست،
نه شب، نه صبح فردا
ما دل به هیچکس نمیبندیم،
حتی رضا پهلوی
راه ما با ما قوام داره،
با دلای بیهوس ماها
اگه دنیا پر سایه بشه،
ما نور میشیم تو قصهها
ما دل به هیچکس نمیبندیم
تا دل بستهه به همصداها
نه ناجی میخوایم، نه بت و نه یه شاه
نه صدای پشت شیشه
هرچی خوردیم، غم نبود،
ادمی بود که دیر رسیده
این زمین با ما میچرخه،
با سروی که وایساده
مردمیم و بیتکلف،
دستامون پر از اراده
اگه دل خسته بشه،
بازم به دل هم وقف نیست
راه ما با مشت ماست،
این راه دیگه بیصاحب نیست
ما دل به هیچکس نمیبندیم،
حتی رضا پهلوی
راه ما با ما قوام داره،
با دلای بیهوس ماها
اگه دنیا پر سایه بشه،
ما نور میشیم تو قصهها
ما دل به هیچکس نمیبندیم
تا دل بستهه به همصداها
اهدای مدال به نگهبان توسط پیتر هگست فارغ از تعابیری که در جهت نمایشی بودن آن گفته میشود نشانه قانونمندی یک کشور است. زمانی که مسئولین خطایی را مرتکب میشوند قانون و وظیفه فارغ از مقام سیاسی و رئیس و فرمانبر حکمفرما خواهد بود. #حاکمیت_قانون یعنی این و بس..
Hoofar retweeted
🇮🇷🇮🇱 Bruh, this Iranian shopkeeper LOOKS so much like NETANYAHU
And when jokingly asked why he left Israel, he replied:
“They weren't paying wages over there.” 😂
Writer: Samuel
Hoofar retweeted
برا اینکه اب تو دل دخترایی مثل این دختره که سفید پوشیده تکون نخوره ۱۶ ساعتم کار میکنیم😍
اوناییم که میگن آخر سر با قرمزه به سفیده خیانت میشه،
گوه میخورن،
حسودای پلاستیکی،
خیانت نمیشه که هیچ، تازشم بعد ۱۶ ساعت کار بدو بدو میریم خونه😍
نقد ها بدون فحش منشن شوند🤲 ممنون
Hoofar retweeted
روایـتِ یک فروپـاشی و تولـد دوباره؛
---
بِت توماسِ یکسالـه، زیر دست پدر تنیِ خودش شکنجـه میشد و روزهـا بدون ذرهای غذا به حال خـود، رها بوده است.
در ۱۹ ماهگی، یک کشیش و همسرش او را به فرزندی گرفتند، با پذیرفتن این دروغ به خویش، که او یک نوزاد کاملا سالم و طبیعی است.
در ۶ سالگی، بِت. . . سر بـرادر کوچکش را به کف سیمانی کوبید و والدینش مجبور شدند هر شب درِ اتاق او را قفل کنند تا جان پسرشان در امان بماند.
اما سی سال بعد...
او حالا پرستاری است که خود، از نوزادان مراقبت می نماید.
در سال ۱۹۹۰، او مقابل دوربینِ یک روان درمانگـر نشست و از کشتنِ خانوادهاش طوری حرف میزد که انگار دارد قصهی شخص دیگری را تعریف میکند.
به این تصاویر، بِتِ ۶ ساله با پیراهـن صورتیش پاهایش را تکان میدهد و به هر سوال با صدایی یکنواخت، سرد و بیاحساس پاسخ میدهد.
در حالی که درمانگرِ روبرویش تمام تلاشش را میکند تا هیچ واکنشی نشان ندهد.
او میگوید بـرادرش از او میترسد.
میگوید پدر و مادرش شبهـا درِ اتاقش را قفل میکنند تا به برادرش آسیبی نرساند.
وقتی از او میپرسند آیا واقعا این کار را میکند؟
پاسخ می دهد؛
بله، شبهـا... چون دوست ندارم من را موقع این کار ببینند، اما میتوانند حس کنند که دارم انجامش میدهم.
میپرسند با چه وسیلهای؟
میگوید؛ چاقو.
میپرسند آیا به بدن برادرت سوزن فرو میکنی؟
میگوید؛ خیلی زیاد... من سعی دارم او را بکشم.
سپس درمانگر میپرسد؛ چرا؟
و در آن یک ثانیه، صدای یک دختربچـهی درهمشکسته از زیر تمام آن تاریکیهـا به گوش میرسد؛
چون خـودم خیلی زیاد آسیب دیدم.
او جوجهپرندهها را تا حد مرگ آزار میداد و چاقوهـای آشپزخانه را پنهان میکرد.
پزشکان گفتند مغز او پیش از آنکه حتی حرف زدن بیاموزد، یاد گرفته بود که ؛
هیچکس امـن نیست .
پس او باید قبل از همه، به بقیـه آسیب میزد.
سالهـا روان درمانیِ فشرده و حضور یک مادرخواندهی جدید زمان برد. بِت بزرگ شد، مدرک پرستاریاش را گرفت و حالا روزهایش را با زنده نگه داشتنِ نوزادان میگذراند.
--
آناتومی یک هیولا ؛
این سرگذشت هولناک، ذهن را با این پرسش روبرو میسازد...
آیا واقعا انسانی که با « ژن تاریک » و ذاتـی ناپاک به دنیا آمده، با انسانی که زیر چکمههـای جبر، زور و تجاوزِ دنیای پیرامونش، متلاشی شده و به یک درنـده تغییر چهره داده، در یک تعریف میگنجند؟
همه به شکلی در سادگی، هم بر پیشانیِ قاتـلِ مادرزاد و هم بر پیشانیِ کودکی چون بِت، برچسبِ « هیولا » میزنیم، غافل از آنکه خاستگاه این تاریکیهـا یکی نیست.
یکی از دلِ سلولهایـش زهـر میجوشد و بیهیچ دلیلی به رنـجِ دیگران پوزخند میزند،
و دیگری..،
مکانیزمِ هیولا بودن را صرفا به عنوان زرهـی برای بقا در جهانی که به روح و وجودش تجاوز کرده، یاد میگیرد.
بِت، قاتـل نبود..؛
او قربانیِ وحشتزدهای بود که شمشیرِ جلادش را دزدیـده بود تا دیگر کسی نتواند پوست و استخوانش را بدرد.
وقتی چنین انسانی با عشق و مداخلهی درست روبـرو میشود، خلعسلاح شده و جان میبخشد.
اما آیا ژنِ تاریکِ آن ستمگرِ اولـی هم با آغـوشِ گرم درمان میشود؟
به باورم علم و اندیشه و تجربه...،
هنوز در برابر این دوگانـگیِ جبرِ ژنتیک و جبرِ محیط، سرگردانند.
پایانِ این قصه اما، مبهم تـر و پیچیدهتـر از یک رستگـاریِ ساده است.
بِتِ امروز، نفسِ نوزادان را به سینههایشان برمیگرداند.
اما چه کسی میداند در تاریکتریـن ساعاتِ شب، وقتی سکـوت بر همهجا سایه میاندازد، آیا آن دخترکِ ششساله با پیراهن صورتی و صدایِ سرد، هنوز در گوشهای از انفرادیِ ذهـنِ او بیدار ننشسته است؟
شاید رستگـاری، هرگز به معنای نابـودیِ کاملِ تاریکی نیست، بلکه تنها هنری است برای رام کـردنِ هیولایی که در قفسِ سینهی خودمان به خوابِ موقت فرو بردهایم.
و این، ترسناکترین معاملهی انسان با روانِ خویش است.
مـا هرگز بهطور کامل شفا پیدا نمیکنیم،
مـا فقط یاد میگیریم چگونه با چاقوهـای فرو رفته در روانمان، دیگران را زخمی نکنیم.
{ آدرین }
[ مخصوصِ آنانی که به فـکـر کردن آلرژی ندارند ]
....
HBO, Child of Rage (1990)



