eylül ⁵⁵💋

Bir oyuncunun yeteneği, yalnızca farklı rollere hayat vermesinde değil, aynı karakterin içinde birbirinden bambaşka duyguları yaşatabilmesinde saklı bence. Erdem Şanlı'yı izlerken en çok hayranlık duyduğum şeylerden biri bu. Aynı karakterin içinde öfkeyi, sevgiyi, kırgınlığı, çaresizliği, neşeyi, çocuksuluğu ve kocaman bir yüreği birbirinden öyle güzel ayırıyor ki… Bazen tek bir bakışıyla, bazen sesinin tonuyla hatta özellikle ses tonuyla, bazen küçücük bir mimikle İso'nun bambaşka bir yanını keşfediyoruz. Üstelik karakterini tek bir duyguya, tek bir kalıba hapsetmiyor. Kusurlarıyla, çelişkileriyle, sertliğiyle, hassasiyetiyle yaşayan bir insana dönüştürüyor. Oyunculuk tam da bu: Karakterin yalnızca görünen yüzünü değil, kimsenin görmediği taraflarını da izleyiciye hissettirebilmek. Erdem Şanlı, İso'ya sadece hayat vermiyor; onun her duygusuna, her susuşuna, her bakışına ayrı bir anlam yüklüyor. Bir karakterin bütün renklerini aynı ustalıkla taşıyabilmek… İşte bu, gerçek bir oyunculuk meselesi. Bu sebeple ekranda daha uzun süreler, daha dolu diyaloglarla ilişkilendirilmesi gerekiyor. Artık İso karakterinin kendi hikayesine girilmesi ve onu bu kadar muhteşem bir karakter haline gelmesine sebep olan olaylar işlenmeli. #ErdemŞanlı #İsoFurtuna @tasacakbudeniz @OGMPictures @trt1 Peki sizce? @ze22416 @tsckisoisfd @ucankedicuk

VE SONUNDA İSO & FADİME... Fadime'nin İso'ya olan öfkesinin aslında çoktan geçtiğini, onu affettiğini ama bunu henüz kendisine bile itiraf edemediğini biliyorduk. Yalnız, bu kadar kolay affedebileceğini İso gibi biz de kabullenemedik. Çünkü yaşananlar kolay değildi. Kırgınlıklar, hayal kırıklıkları, söylenmeyenler ve saklanan gerçekler vardı. Ama bu affedişin ayak seslerini çok önceden duyduk, işaretlerini çok önceden gördük. Mağara sahnesinden sonra İso'nun "Bana neden anlatmadın? Anlatsaydın ben bu rolü çok güzel oynardım" dediği yerde aslında çok önemli bir kapı açıldı. Geçmişte İso da sırrını Fadime'yle paylaşmış olsaydı, birlikte yaşayabilecekleri başka bir ihtimalin gerçekliğini gördük. Fadime'nin "Bak işte, senden sır saklanınca böyle oluyormuş" demesiyle ikisi de birbirlerinin yaşadığı duyguyu nihayet anladı. Bence o an, bir daha birbirlerinden sır saklamayacaklarına dair verdikleri sözün başlangıcıydı. Fadime zaten İso'yu yaylaya çıkarma planını yapmış, abisine de bundan bahsetmişti. Ama sanırım o da meselenin buraya geleceğini, İso'yu gerçekten affedebileceği noktaya ulaşacağını önceden kestirememişti. Yaylaya çıkış yolunda ise çok güzel bir ayrıntı vardı. İso'nun uyumama sebebi neydi? Fadime kendisinden şüphe duyduğu için uyuyamadığını sanmıştı büyük ihtimalle ama ertesi gün mağarada uyumama sebebinin Eyüphan'ın onu tehdit etmesi olduğunu anlayınca, yaylaya yapılan yolculuğun anlamı da değişti. İso uyandığında kendisini yaylada bulduğunda ise bambaşka bir hikâyenin içine girdi. Çünkü hâlâ affedildiğini düşünmüyordu. Yaptığı hatanın büyüklüğünün farkındaydı ve Fadime'nin onu affetmeyeceğinden neredeyse emindi. yayla evinin kapısından girerken belki de son kez birlikte olduklarını, birazdan Fadime'nin ayrılmak istediğini söyleyeceğini düşünüyordu. Onun için yayla bir kavuşma yerinden çok, son konuşma ve vedanın yapılacağı yer gibiydi. Ve sonra o yüzleşme... Belki de dizinin 38 bölümünde izlediğimiz en güzel yüzleşme sahnelerinden biriydi. Bağırmadan, ses yükseltmeden, birbirlerini suçlamadan... İki insanın birbirinin gözünün içine bakarak duygularını anlatması, karşısındakini gerçekten duyması ve anlaması... Fadime, daha önce binlerce kez kurduğu cümleleri bu defa bambaşka bir yerden kurdu. Öfkeyle değil, anlayarak. Hesap sorarak değil, duygularını anlatarak. Belki de ilk defa kendi isteklerini, kendi ihtiyaçlarını bu kadar açık biçimde önceleyerek gitti İso'nun karşısına. İso ise yaptığı hatanın ne kadar büyük olduğunun farkındaydı. Öyle ki affedilmeyi beklemiyor, kendisini affettirebileceğine inanmıyordu. Bu yüzden özür dilemeyi bile düşünmüyor. Onun yerine "Allah da benim belamı versin" diyordu. Bazen insan yaptığı şeyin ağırlığını o kadar derinden hisseder ki kendisini savunacak, haklı çıkaracak tek bir cümle bile kuramaz. Bu küçük gibi görünen detay, İso'nun mahcubiyetini ve pişmanlığını anlatmak için kocaman bir sahneydi. Sonra birbirlerine verdikleri sözler... Birbirlerini yeniden seçmeleri, ne yaşarlarsa yaşasınlar birbirlerinden vazgeçmemeleri, düştükleri her uçurumun dibinden birlikte kalkacaklarını hissettirmeleri... İşte benim İso ve Fadime'den beklediğim tam olarak buydu. Birbirlerini hiç incitmemiş iki insan olmaları değil, birbirlerini incittikten sonra da birbirlerini anlayabilmeleri. Hataları yok saymaları değil, o hataların sorumluluğunu alarak yeniden bir yol seçmeleri. Sevda, yalnızca güzel günlerde yan yana durmak değil. Bazen en büyük kırgınlığın içinden birbirine yeniden ulaşabilmek, bazen de karşındakinin seni affetmesini beklemeden onun affetme hakkına saygı duymak. İso ve Fadime bize kusursuz bir aşk anlatmadı. Hata yapan, kırılan, kıran, özleyen, korkan ama bütün bunların sonunda birbirini yeniden seçen iki insan anlattı. Bu yüzleşmeye, bu duyguya, bu inceliğe kalbimi bıraktım. Düştüğümüz her uçurumun dibinden birlikte kalkacağız. Çünkü biz birbirimizi yeniden seçtik. #İsFad ❤️ #ErdemŞanlı #ZeynepAtılgan

TBD GENEL KARAKTER ELEŞTİRİSİ: FADİME KOÇARİ Fadime, sen İso'nun bütün damarlarını biliyorsun. Sevgisini, öfkesini, nefretini, hassasiyetlerini ve özellikle Eyüphan'a karşı ne hissettiğini herkesten iyi biliyorsun. İso'nun Eyüphan meselesinde neler yaşadığını, hangi sınırların aşıldığını ve bu adamın onun hayatında ne anlama geldiğini biliyorsun. Evet, belki İso'yu affetmeyi son bir koz olarak kullandın. Belki içinde kalan son affetme ya da affetmeme meselesini bir sınava dönüştürmek, İso'nun sana karşı ne hissedeceğini görmek istedin. Ama bu, Eyüphan'ı daha önce affettin anlamına geliyor. Sen nasıl olur da Eyüphan'ın da içinde bulunduğu böyle bir planın parçası olabilir, İso'yu da bu sınavın içine dâhil edebilirsin? İso'yu affetmen, Eyüphan üzerinden onu sınamak olmamalıydı. İso'nun sana olan güvenini ölçmek için böyle bir yöntemi seçmemeliydin. Bir de geçmişi hatırlayalım Fadime! Eyüphan seni kaçırdı. Seni tehdit etti. Kocanı öldürmeye çalıştı. Senin canından olman an meselesiydi. Bütün bunları yaşadıktan sonra nasıl bu kadar çabuk unutabildin? Nasıl oluyor da seni ve kocanı bu hâle getiren adamla, herhangi bir işbirliğinin içinde yer alabiliyorsun? Burada mesele Eyüphan'ı affedip affetmemen değil, yaşananları yok saymak. Hele ki seni hayatta tutmak için mücadele etmiş, senin uğruna kendi hayatını ortaya koymuş İso'yu, sana ve ona bunları yaşatan adamla aynı planın içine çekmek hiç değildir. İso'nun sana olan sevgisini biliyorsun. Onun Eyüphan'a karşı duyduğu öfkenin nedenlerini biliyorsun. Dolayısıyla böyle bir planın İso için ne anlama geleceğini de tahmin edebilirsin. Fadime, seni anlıyorum, kararsızlığını, kırgınlığını, İso'ya karşı içinde kalan soruları da anlayabiliyorum da İso'yu sınamak için seçtiğin yol, geçmişte yaşadığın bütün acıları ve o adamın sana yaptıklarını yok sayıyor ya bunu KABULLENEMİYORUM. Mağara çıkışı İsoya arkadan iş çevrilince böyle oluyor cümlesinden sonrası bambaşka derinlikte ama önceki sahnelereo kadar kuruldum ve sinirlendim ki ne senin için çay demlemeyi denerim demesine, sarılmaya ne kocam demesine yükselemedim. Belki de bu sebeple izledik yayla sahnesini bu bölüm. Bilemiyorum. #TasacakBuDeniz #FadimeKoçari

TBD GENEL KARAKTER ELEŞTİRİSİ: İSO FURTUNA İso, sen nasıl güzel bir adamsın gerçekten? İso Furtuna bir HAYAL ÜRÜNÜDÜR. Yaşadığı bütün kırgınlıklara, hayal kırıklıklarına, ihanete ve acıya rağmen bir saniye bile karısından şüphe etmemek... Fadime'ye olan sevginden, ona duyduğun güvenden bir an olsun vazgeçmemek... Bunun ne kadar büyük bir şey olduğunu anlatmaya kelimeler yetmiyor. Sana gerçekten helal olsun. Hatalarının farkındasın. Affedilmesi kolay olmayan, hatta belki de affedilmeyecek kadar büyük bir şey yaptığının farkındasın. Bu yüzden kalkıp kendini savunmaya, özrünü kabul ettirmeye çalışmıyorsun. Onun yerine "Allah da benim belamı versin" diyebilecek kadar yaptığın hatanın sorumluluğunu üstleniyorsun. Kendi ailene, kendi kanına, kendi canına rest çekebiliyorsun. Yaptıklarının bedelini başkalarına ödetmeye çalışmıyor, kendin için hiçbir şey istemiyorsun. Ailenin bütün suçlarını kabulleniyor, onlar için verilecek cezalara bile razı oluyorsun. Yayladaki sahnede yüzündeki mahcubiyet, orada neden bulunduğunu anlamaya çalışırkenki hâlin... Affedilmeyi beklemediğini, kendini affedilecek bir yerde görmediğini o kadar güzel anlatıyor ki. İnsan bazen bir karakterin söylemediği cümlelerde, söylediği bütün cümlelerden daha fazlasını buluyor. Ama İso, senin de birkaç yerde konuşman gerekiyordu. Zarife ile bu bölüm konuştum hadi ona bir şey demedin, ama o mağara sahnesinde Adile; "Abi, sen nasıl Fadime'yi Eyüphan'la aynı planın içine dâhil edebilirsin? Bu adamın karıma neler yaptığını, onu kaçırdığını, tehdit ettiğini, beni öldürmeye çalıştığını bilmiyor musun? Sen nasıl buna izin verebilirsin?" İso için Fadime'ye duyduğu sevgi kadar, onun güvenliği de önemli. Herkesin kendi hesabını, kendi planını ve kendi çıkarını düşündüğü yerde birinin çıkıp Fadime'nin yaşadıklarını hatırlatması gerekiyordu. O kişi de en başta İso olmalıydı. Bütün bunlara rağmen İso, senin en güzel tarafın şu: Hatalarını inkâr etmiyorsun. Kendini haklı çıkarmaya çalışmıyorsun. Sevdiğin kadından vazgeçmiyorsun ama onun affetme hakkına da müdahale etmiyorsun. Kendi yaptıklarının sorumluluğunu taşıyorsun. Daha ne kadar iyi olunabilir, bir karakter ne kadar güzel yazılabilir gerçekten bilmiyorum. Ama senden beklediğimiz tek şey, bu güzel karakter bütünlüğünün korunması. İso Furtuna kusursuz olduğu için değil, kusurlarıyla yüzleşebildiği, sevdiği kadına duyduğu güveni koruduğu ve kendi hatalarının sorumluluğunu başkasına yüklemediği için bu kadar kıymetli. Sana helal olsun Uçan Atmaca. Yalnızca uçmayı değil, düştüğünde de nasıl ayakta kalınacağını gösteriyorsun. NOT: MALUMUNUZ BEN PAŞACI BİR BİREYİM, İSO KONUSUNDA ASLA OBJEKTİFİM DİYEMEM. AMA HATALI GÖRDÜĞÜMÜZ YOK YA BUNU DA YAPMADI DEDİĞİNİZ BİR ŞEY VARSA DÜZELTİRSENİZ SEVİNİRİM. #TasacakBuDeniz #ErdemŞanlı #İsoFurtuna