Gürcan Ulusoy

Dün gece dostluğundan emin olduğum bir arkadaşım yazdıklarımın kişisel bir müdahale gibi algılanabileceğini ve öfkemin fark edildiğini söyleyince biraz düşündüm. Doğrudur. Ben hiçbir kurumu, topluluğu, kimliği temsil etmiyorum, hiçbir mevkim yok ve artık adımın altında bir "başkan" sıfatı da yok. Tavrım son derece kişisel. Öfkem de çok somut ve son derece gerçek, öfkeliyim ve bunu saklama gereği de duymuyorum, çünkü zihnimdeki bazı sorulara yıllardır cevap bulamıyorum. Hayatımızda hep bir mücadele oldu. Son on yedi yıldır otizm alanında mücadele ettik. Yıllardır verdiğimiz emeklere rağmen otizmli çocuklarını öldürüp intihar eden aileler, bakım merkezlerinde otuz kat ilaç verilerek hayatını kaybeden otizmli gençler, eğitim alması gereken okullarda şiddet gören otizmli çocuklar, çocuklarını bu sarmaldan kurtarabilmek için varını yoğunu bu yolda yitiren, giderek yoksullaşan, sağlığı tehlikeye giren ve geleceğe dair umutları sönmüş olan bizler. Bütün bunları sadece düşünmek ya da bu konuda aktivizm yapmak bana artık yetmiyor. Elimde bir dernek kartvizitiyle hayat boyu "aktivistçilik" oynamak istemediğim için görevlerimi de genç arkadaşlarıma devrettim. Çünkü tüm örgütlenmeler öyle ya da böyle değişmek, dönüşmek zorundadır, bir şeyler ilerlemiyorsa durup düşünmek gerekir ve hiçbir yapı birkaç kişiye yıllar boyu bağlanmamalıdır. Politika alanı ve muhalefetin niteliği gelişmediği sürece hiçbir şey değişmiyor. Biz aileler olarak sırayla cenazelerde buluşuyoruz. Sonra da adliyeleri geziyoruz. Davalarımızda yanımızda bizden başka kimse olmuyor. Hiçbir duruşma da bize yaşananların bir daha tekrarlanmayacağına dair en küçük bir umut vermiyor. Bazen bunca şeye dair ne düşüneceğimi, nasıl hissedeceğimi bilemez oluyorum. Ama bildiğim bir şey var. Siyaset benim için hiçbir zaman yalnızca seçimlerden, partilerden, liderlerden ya da ideolojik tartışmalardan ibaret olmadı. Ben en çok vatandaşın siyasetiyle ilgiliydim, kendimi bildim bileli siyasetin hep içindeydim, yaşam zaten başlı başına politik bir olgu. Dolayısıyla bizler de bu ülkenin siyasi aktörleri ve seçmenleriyiz ama bu bile görülmüyorsa bu ülkeye, bu partilere dair nasıl umut besleyebilir, nasıl oy verebiliriz. İşte bu nedenle Türkiye İşçi Partisi'nin yayımladığı Yurttaşlar Bildirgesi'ni ve Erkan Baş'ın Kurtuluş Bildirgesi üzerine yaptığı açıklamaları dikkatle okuyup dinliyorum. Bu dostla yazıştıktan sonra da Erkan Baş'ın dünkü basın toplantısını da izledim ve notlarımı aldım, notlar üzerine düşündüm, bu gece 3'e kadar sürdü ve bazı sorular hazırladım, bunları buraya koyuyorum. Her hanenin kapısını çalacaklarsa otizmlilerin, engellerin evlerine de gitsinler, zaten çoğu evde hapis yaşıyor, oralarda duyacakları sorunları yaşayanlardan dinlesinler. Bana kimsenin gelmeyeceğini bildiğim için gelseler soracaklarımı buraya bırakıyorum. Gerisi herkesin ahlakına, vicdanına, vizyonuna kalmış. Bir daha da bu konuda hiçbir şey yazmayacağım. Zira yaptığım itirazlara gelen bazı yanıt ve tepkiler zaten boşa konuştuğumu şimdiden gösterdi. Sayın @erkbas 1. Türkiye'de ve dünyada yaşanan karşı devrimci bir süreç yaşanıyor demişsiniz, bunu tanımlamak önemli, peki karşı devrimi teşhis etmek, ona karşı siyaset üretmek midir? TİP bu sürece karşı hangi somut, uygulanabilir ve sonuç alıcı siyasal stratejiyi geliştiriyor? 2. Muhalefeti toplumsal öfkeyi örgütleyememekle eleştiren TİP, kendi oy oranının neden yüzde 1,76 düzeyinde kaldığını, neden daha geniş toplumsal kesimlere ulaşamadığını ve neden Meclis'te grup oluşturacak temsil gücünü elde edemediğini sorguluyor mu? Sorguluyorsa bulduğu sebepler nelerdir? Başka muhalefet partilerinin hatalarını bu kadar net teşhis eden bir parti, kendi örgütlenme modelini, siyasal dilini, kadrolarını ve temsil anlayışını aynı eleştirel yöntemle değerlendirmeden nasıl bir değişim vaat ediyor? 3. Siyaset sandıktan ibaret değildir diyorsunuz, öyle olmadığı açık. Ancak seçim stratejisini ve net hedefini somutlaştıramayan bir parti, toplumsal mücadeleyi hangi araçlarla parlamenter temsile, karar alma gücüne ve siyasal iktidar kapasitesine dönüştürecektir? Seçimler bir sonuçsa, aldığınız oy oranlarının değişmemesi hangi stratejinin ve hangi hedeflerin sonucudur? TİP'in yeni örgütlenme stratejisinin ölçülebilir hedefleri nelerdir? Hangi seçmen gruplarına, hangi yöntemlerle, ne kadar sürede ulaşılması planlanmaktadır? Başarı ve başarısızlık hangi göstergelerle değerlendirilecektir? 4. Kapı kapı dolaşıp insanların sorunlarını dinlemek onları siyasetin öznesi yapmaya yeter mi? Yurttaşlar yalnızca talepleri genel merkeze iletilen kişiler mi olacak, yoksa siyasal kararların alınmasında bir işlevleri mi olacak? 5. TİP kendi içinde ne kadar demokratik? Seçmenin kapısını çalmayı hedefleyen TİP, kendi üyelerinin sesini ne kadar duyuyor? Adayların, yöneticilerin ve politikaların belirlenmesinde üyelerin ne ölçüde söz ve karar hakkı var? Toplum için önerilen katılımcı demokrasi, partinin kendi örgütlenmesinde uygulanıyor mu? 6. TİP, mevcut seçmen çevresinin dışına çıkmak için hangi yeni toplumsal kesimlere ulaşmayı hedefliyor? Engellileri, bakım verenleri ve diğer dışlanan grupları siyasal programında görünür kılmadan kapsayıcı bir toplumsal muhalefet nasıl örgütlenecek? 7. İktidarın geleceğe ilişkin umut üretemediği tespiti, muhalefetin başarısını garanti eder mi? İktidar, seçim dönemine kadar ekonomik destekler, kamu kaynakları ve çeşitli siyasal hamlelerle seçmen desteğini yeniden güçlendirmeye çalışırsa TİP'in karşı stratejisi ne olacak? Muhalefet, iktidarın zayıflamasını beklemek yerine kendi toplumsal desteğini artırmak için ne yapacak? Bence bütün sorularımı birbirine bağlayan, en başa veya sona yerleştirilebilecek tek bir ana soru da var. Toplumun siyasetin öznesi olması gerektiğini söylüyorsunuz. Peki kendi seçmeninizin, üyelerinizin ve yurttaşların gerçekten söz ve karar sahibi olacağı nasıl bir siyasal örgütlenme öneriyorsunuz ya da bunu bugüne kadar neden gerçekleştiremediniz? Emek veren tüm yoldaşlarıma dayanışma duygularımı ve sevgilerimi gönderiyorum.