FSR Welcomes Nine New Members to the FSR Global Sarcoidosis Clinic Alliance stopsarcoidosis.org/fsr-welc… @ATS_AII @atscommunity @uthealthaustin @UTAustin #sarcoidosis

This may be the simplest way I can explain bacteriophages to students: A phage finds a bacterium, attaches to its surface, injects its genetic material, uses the bacterial machinery to make new phages, and finally bursts the cell, releasing the next generation. Biology can be both beautifully simple and remarkably powerful. #bacteriophages #infection @atscommunity @ATS_PC

We still know surprisingly little about how nanoplastics enter cells, how they cause cellular damage, and which pathways may ultimately lead to cell death. In our new paper, we summarize what is currently known and, importantly, what we urgently still need to understand about the cellular effects of micro- and nanoplastics. link.springer.com/article/10… rdcu.be/VHEre8g2SzCa #Microplastics #Nanoplastics @ATS_AII @atscommunity @ATS_EOPH @UTAustin @DellMedIntMed #CellBiology #EnvironmentalHealth #microplastics #nanoplastics

Comparative genomics and structure-informed analysis identify a putative tandem receptor-binding module in Pseudomonas phage UF_RH1 biorxiv.org/content/10.64898…

شنای غم من امشب می‌نوشم تا غصه‌هایم را در تهِ لیوانی جا بگذارم، جایی میان تلخی آخرین جرعه و چیزی خاموش که در تاریکخانه دلم بیدار مانده. شب آرام است، آن‌قدر آرام که می‌شود صدای عبور تاریکی را از میان برگ‌های حیاط پشتی شنید، و من آرزو می‌کنم شاید امشب اندوه، راهِ خانه‌ام را گم کرده باشد. لیوان را نیمه‌پر می‌کنم، و غم‌هایم یکی‌یکی از پلک‌های خسته‌ام پایین می‌آیند، مثل بارانی دیررس که تمام روز در گلوی ابر جا مانده. می‌گذارم در آن فرو بروند: نامی، خاطره‌ای، خاکی که روزی وطنم بود، و چند رؤیای کوچک که هنوز بوی کودکی می‌دهند. اما انگار غم آن‌قدر سنگین نیست که تا تهِ لیوان جا خوش کند. درست وقتی خیال می‌کنم شاید امشب کمی آرام بگیرم، درعمقِ تلخِ لیوان ناگهان غم باله درمی‌آورد، چشم‌هایش را باز می‌کند و میان موج‌های کوچک شراب و دستان لرزانم آرام، آرام دمش را می‌جنباند. جرعه‌ای دیگر می‌نوشم، و ماهی‌های غم بی‌قرارتر می‌شوند. یکی از کنار ماه می‌گذرد، یکی میان تصویر پنجره گم می‌شود، یکی خودش را به دیواره‌ی شیشه می‌زند، و یکی تمام شب دور نام تو می‌چرخد. نیمه‌شب دیگر نمی‌دانم من در لیوان غرق شده‌ام یا خاطره‌ها در من. فقط می‌بینم اتاق آرام‌آرام از شراب پر می‌شود، صندلی‌ها در عمق سکوت فرو رفته‌اند، ماه زیر سقف شناور مانده، و درخت پشت پنجره شاخه‌هایش را تا اعماق روحم پایین کشیده. صبح که می‌رسد، لیوان خالی‌ست، پنجره روشن، و پرنده‌ای بر سیم خیس برق آواز کوتاهی می‌خواند. من مانده‌ام و غصه‌هایی که تمام شب غرقشان کرده بودم. حالا که روشنایی کم‌رنگ صبح از میان رگ‌هایم آرام، شفاف، و بی‌صدا می‌گذرند، می‌فهمم که تمام این سال‌ها نوشیدم تا غم‌هایم را غرق کنم، و آن‌ها در هر جرعه کمی بیشتر زنده ماندن و شنا کردن را تمرین می‌کردند. م‌هدی میرسعیدی سپتامبر ۲۰۲۶

I’m pleased to share my newly published editorial, “Platelets Beyond Hemostasis: Thromboinflammation as a Target in COPD,” in Annals of the American Thoracic Society. This editorial builds on a question we explored more than 15 years ago in our CHEST study, which demonstrated that abnormal platelet counts were associated with mortality in patients hospitalized with community-acquired pneumonia. Together, these publications reflect the evolving recognition of platelets as active participants in pulmonary inflammation and clinical outcomes not only mediators of hemostasis.@atscommunity @AnnalsATS @ATS_PITB @ATS_Assemblies @DellMedSchool @UTAustin @uthealthaustin Read the new editorial: ⁠ academic.oup.com/annalsats/a… Read our earlier ⁠CHEST⁠ paper⁠: journal.chestnet.org/article…

خزان «نگران آمدن خزان باشم؟ مگر در باغ ما گُلی مانده؟ لاله‌های وطنم را سرمای زمستان زده…» نگران خشکی رود باشم؟ مگر در چشمه آبی مانده؟ رودهای وطنم را تشنگی به خاک نشانده… نگران وزیدن باد باشم؟ مگر بر شاخه برگی مانده؟ پرنده‌های وطنم را هراس حاکم پرانده… من از آمدن برف دگر نمی‌ترسم، وقتی سال‌هاست شاخه‌های زندگی را سنگینی غم شکسته… و پرستو راه خانه را در غبار کوچ‌های بی‌بازگشت گم کرده‌... نگران خزان نیستم، نگران بهاری‌ام نگران نورم که شاید دیر بیاید و کسی نمانده باشد پنجره را به رویش باز کند. نگران سیل و باران نیستم، وقتی خاک تشنه‌ی این باغ سال‌هاست به جای آب اشک مادران را نوشیده… و هر کوچه نامی را در حافظه‌ی دیوارهایش پنهان کرده که هنوز کسی صدایش می‌زند. اما وطن من، تو را نه باد برد، نه برف شکست، نه پاییز از پا انداخت بلکه، تو آرام‌آرام در میان دست‌هایی فروریختی که هر کدام تکه‌ای از تو را به نام اسلام با خود برد... اما هنوز در جایی دور از چشم زمستان، زیر همین خاک خسته، دانه‌ای مانده که نمی‌داند شکست چیست. روزی نه چندان دور با من، با تو، با همان دانه‌ی به‌جامانده، نام فراموش‌شده‌ی آزادی را بر زبان می‌آوریم، و باغ وطن دوباره به یاد می‌آورد که برای گل دادن آفریده شده... آن روز دیگر از خزان نخواهم پرسید چرا آمدی؟ من از خودم خواهم پرسید: چرا این‌همه سال به زمستان اجازه دادم نام خود را به جای سرنوشت بر پیشانی وطنم بنویسد؟ م‌هدی میرسعیدی ۱۴ شهریور ۲۵۸۵