mu-TA retweeted
อ้าว นี่ไม่รู้กันจริงๆหรอว่าที่ไปสวดๆกันนั้นมันไม่เรียกว่า“ตัด” แต่มันการเปิดทางให้เจ้ากรรมนายเวร / กระบวนการมัน “เกิดขึ้นเร็วและแรงขึ้น” เพื่อให้ “จบๆ” ไปโดยฝืนธรรมชาติ พวกแกนึกถึงการอบขนมปังอ่ะ ต้องใช้เวลาให้แป้งมันฟู แต่พวกแกไปเร่ง“ไฟ” (กรรม) แป้งมันก็ไหม้หมดสิ
mu-TA retweeted
ในฟลวนี่มีใครเป็นลูกค้านักวาดต้นทางอีกมั้ย 😰 คือลองเช็คดูในเธรดนี้ ลิสต์ยาวมาก พิจารณาเอา ไม่ก็รอดูสปีดเพนท์อันใหม่ แหะ
เหนื่อย คร้านจะไล่ทวงเงินใครแล้ว บางคนตอนยืมงอแงอ้อนแทบตาย พอทักไปทวงละหายเชียว ตุทักซ้ำวันละห้ารอบสิบรอบละนะ
“ เอเชี่ยนเฮทมีจริง แต่เราไม่ได้อยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร ”
ถ้าการจะสงสารเหยื่อยังต้องมานั่งแยกว่าใครอยู่ต่ำอยู่สูงกว่าใคร ก็..ถ้าสมมุติคนดำกับคนเอเชียตีกัน ก็ยอมโดนเขาตีไปเนอะ เพราะคนดำเขามีประวัติศาสตร์ที่เจ็บปวดมามากแล้ว เขาจะเอาคืนคนอื่นมั่งก็ไม่เปนไร แต่เราห้ามแตะเขานะ 👉👈
ในขณะที่เราเรียนจบปุ้บต้องวิ่งหางานเลยเพราะมีภาระที่บ้าน ขณะเดียวกันเพื่อนรุ่นเดียวกันกำลังบินไปเที่ยวยุโรปสลับกับไปญี่ปุ่นทุกไตรมาส ไปติ่งคอนตปท.ได้ทุกคอน โอมากาเสะสลับโมโม่หรือบุฟนามะฉ่ำๆ งานไม่ต้องรีบหาเพราะพ่อแม่เลี้ยง ขณะที่เราเป็นฝ่ายต้องหาเลี้ยงพ่อแม่แต่ตัวเองยังเอาไม่รอด
mu-TA retweeted
อายุ 22 เริ่มงานใน กทม. เดือนๆนึงต้องจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำค่าไฟ ส่งเงินให้แม่ ต้องคำนวณให้ใช้ถึงสิ้นเดือน / ส่วนเพื่อนอีกคนรุ่นเดียวกันพ่อเช่าคอนโดฯ ให้ น้ำไฟจ่ายให้หมด เท่ากับเงินเดือนไม่ต้องหักอะไรเลย ไม่ต้องส่งที่บ้าน แถมพ่อให้เพิ่มอีกเพราะติดให้มาตั้งแต่ตอนเรียน
น้ำหนักขึ้นแบบอยากร้องไห้🫠ภายในปีเดียวที่ตรวจเจอPCOS น้ำหนักพุ่งจาก 54>60 ร้องไห้😭 เกิดมาไม่เคยเห็นเลข 6 นำหน้าบนตาชั่งมาก่อน มันจะไปหยุดที่ตรงไหน
mu-TA retweeted
ลองใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องหา validation จากสังคมดูค่ะ เหนื่อยแต่เอาตัวเองไปอยู่ในสังคมอุยุอ๊ะย๊ะ ถามหาแต่การยอมรับจากคนอื่น มันจะหายเหนื่อยกี่โมงล่ะ
mu-TA retweeted
ในmovie ชั้นชอบไอมงตรงที่มันจำใจมาเต้นละร้องแร๊ปก่อกวนไซเรนกับเงือกเพราะอยากได้ของกิน แต่สเต็ปเต้นไอมงเป๊ะมาก ใส่สุดมาก5555555 นี่มันจำใจเต้นจริงหรอวะ55555555555
mu-TA retweeted
ไม่แฟร์กับ นศ ที่ตั้งใจมาเรียนเลย เขาไม่ได้ทำผิดอะไร และผู้ที่ไม่เข้าเรียนก็ควรเป็นความรับผิดชอบส่วนบุคคลไป ผิดหวังที่คนเข้าน้อยรู้สึกเสียเกียรติ? แต่ลืมนศ.อีก 12 ชีวิตที่เขาตั้งใจมารับความรู้ไปหรือเปล่า ผิดหวังจนเลิกสัญญากับคณะก็ดีแล้ว จะได้หาครูที่พร้อมให้ความรู้คนมากกว่านี้
ดราม่าวงการนิติศาสตร์วันนี้ มีอาจารย์ Guest Lecturer ท่านหนึ่งยกเลิกการบรรยายเพราะมีนักศึกษามาเข้าคลาสไม่ถึงสัดส่วนที่ท่านมองว่าเพียงพอต่อการแบ่งเวลามาสอน (12 จาก 30 คน) ความเห็นแบ่งสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งบอกเด็ดขาดดีมาก อีกฝั่งบอกแล้ว 12 คนที่มาเกือบครึ่งของคนที่ลงทะเบียนนั้นไม่มีสิทธิได้รับความรู้จากการบรรยายของท่านหรือ
mu-TA retweeted
ส่งเรซูเม่แล้วไม่ตอบกลับไม่ได้เคืองอะไร แต่สัมแล้วทำเทสแล้ว แต่ไม่ตอบกลับเงียบหาย ค่อนข้างอุบาดนะ ละเป็นแทบทุกบอ
mu-TA retweeted
อ่านแล้วจุกอกชิบหาย นึกถึงตอนที่ชั้นบ่นกับน้องที่ทำงานเก่า ว่าอยากหาเงินได้มากกว่านี้
น้องถาม พี่มีบ้านที่กทม. ทำไมไม่อยู่กับพ่อแม่ล่ะประหยัดได้อีกเยอะเลยนะ ค่าเช่าคอนโดพี่เกือบครึ่งนึงของเงินเดือนหนูแหนะ ถ้าพ่อแม่อยู่ใกล้คงได้เจอกันบ่อยๆ
บางทีชีวิตเราคือฝันของใครบางคนจริงๆ😭
มีน้องที่ออฟฟิศเพิ่งเข้ามาทำงานใหม่เมื่อต้นปี ขากลับจากงานวันหนึ่งน้องขอติดรถเรามาด้วย ระหว่างทางน้องชมเราไม่หยุดว่าเก่งและเท่มาก แล้วน้องก็พูดขึ้นมาว่า.. ถ้าหนูอยากใช้ชีวิตอิสระแบบพี่ต้องทำไงหรอ? ฟังตอนแรกก็ยิ้ม แต่พอฟังเรื่องหลังจากนั้นแล้วจุกอกมาก 😭
น้องเล่าว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย ทุกวันนี้ต้องหาเงินส่งให้ที่บ้าน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน ตอนกู้กยศ. ที่จะได้เงินค่าครองชีพเดือนละ 3,000 บาท น้องบอกไม่เคยได้ใช้เงินส่วนนั้นเลย ต้องโอนให้แม่เอาไปเลี้ยงหลานที่พี่สาวทิ้งไว้กับดูแลยายที่อายุเยอะมากแล้ว
เราตกใจเลยถามว่าตอนเรียนเอาเงินที่ไหนใช้.. น้องบอกว่าอาศัยทำงานพาร์ทไทม์ตอนกลางคืน เป็นเด็กเสิร์ฟ เป็นสาวเชียร์เบียร์ตามร้านเหล้า และรับจ้างทั่วไป เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยจนจบมาได้ คิดว่าเรียนจบมีงานทำแล้วจะเบาลงแต่เปล่าเลย พอมีรายได้ประจำ คชจ.ในบ้านทั้งหมดกลายเป็นน้องที่ต้องรับผิดชอบคนเดียว เดือนไหนแม่ขอเพิ่มก็ต้องกลับไปรับงานเชียร์เบียร์ตอนกลางคืนอีก ไม่งั้นไม่พอค่าห้อง ค่ากิน แถมปีนี้เป็นปีแรกที่ต้องเริ่มจ่ายหนี้ กยศ. คืนอีก อยากไปเที่ยวไหนก็ไม่กล้าไปเพราะกลัวเงินไม่พอใช้ 🥹
น้องหันมาถามเราด้วยแววตาซื่อๆ ว่า "หนูต้องอายุเท่าไหร่ถึงจะออกจากชีวิตแบบนี้ได้เหรอพี่?" ฟังแล้วพูดไม่ออกเลยอ่ะ เรารู้สึกเลยว่าน้องคงเหนื่อยและสู้มาจนสุดทางแล้วจริงๆ คำว่าอิสระที่บางคนได้มาง่ายๆ แต่กับเด็กคนหนึ่งมันเหมือนปลายทางที่มองไม่เห็น น้องคิดแค่ว่าถ้าวันไหนตัวเองหยุด ทุกคนจะพังกันหมด จนลืมคิดไปว่า.. แล้วตัวน้องเองล่ะ จะพังเมื่อไหร่? 😢
เราเลยแนะนำน้องว่าการเลือกตัวเองและกล้าปฏิเสธบ้าง มันไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัวนะ เราต้องรู้จักตั้งขอบเขตด้วยว่าช่วยได้เท่าไหร่ ไหวแค่ไหน คนเรากตัญญูได้แต่ต้องไม่ลืมใจดีกับตัวเองด้วย ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็ทักมาคุยได้ตลอด ถึงช่วยได้ไม่เยอะมาก แต่ก็พร้อมจะรับฟังเสมอนะ 😊
mu-TA retweeted
นับเป็นการสัมภาษณ์งานที่ทรอม่าที่สุดในชีวิต ร้องไห้ตั้งแต่ออกจากห้องยันกลับห้อง น้ำตาไหลตลอดทางกลับ ปวดหัวตื้อไปหมด เอาจริงถ้ารู้สึกว่าเราคุณสมบัติไม่ตรงก็แค่คัดเราออกก็ได้ เหมือนโดนเรียกมาด่าอย่างเดียว โดนหงุดหงิดใส่ตลอดทั้งการสัมภาษณ์ ทั้งที่ผ่านมาทำงานกับใครเราไม่เคยมีปัญหาเลย
mu-TA retweeted
แม่ดูกลัวลูกมากอะ ไม่เด็ดขาด ไม่ได้จับเข่าคุย เหมือนน้ำเสียงก็ดูอ่อน ๆ อาจจะเป็นสไตล์การคุยกันหรือเพราะลูกหงุดหงิดที่แม่ทำคลิปแล้วปฏิเสธออกกล้องเหมือนตั้งใจหักหน้าลูกไหม แบบสอนลูกต่อหน้ากล้องอะ เด็กมันก็อายนะ น้องก็ดูเถียงไปก่อน สวนไปก่อน ไม่ได้มีประเด็นหรือเหตุผลอะไรทั้งนั้น จนแม่เสียงอ่อนอะ ไม่มีeye contact กับแม่เลย แม่ก็พยายามหันมองลูกสังเกตอาการตลอด ดูพูดกันปกตินะแต่ลูกมีอารมณ์ละตั้งแต่บอกไม่ให้ แล้วบอกโยนทิ้งได้ไหมอะ ไม่ใช่ไรกุเหนื่อยแทนทั้งสองคน
