شما فکر کن در بهترین حالت قراره یکی دو دهه دیگه تو این مملکت زندگی کنیم و تموم این سالها باید فکر و ذکرمون گرونی و جنگ و غذا و سوخت و برق باشه. من نمیدونم روان انسان تا کجا ظرفیت داره اما این وضعیت چنان حیوانیتی در ما بسازه که جنگل پیشش شوخیه.
میخوام برم تو مخت باهات ارتباط بگیرم. میدونی واسه یه اجتنابی چقدر سخته؟ همیشه منتظر بودم دیگران بیان، حالا خودم پیشقدم میشم. میتونی قدم اول رو برداری؟ بقیهشو من خودم میام. فقط قدم اولو بردار.
نظر نامحبوب اینه که شما در دنیای انسانها بر اساس چیزهایی که خودت کسب نکردی بیشتر قضاوت میشی تا چیزهایی که به زحمت به دست آوردی. در واقع تلاش کردن بیهودهست، زور نزن. یه سری چیزا رو باید از همون اول داشته باشی.
دلم برای خواهرم خونه. اینکه سرنوشت مشابهی داشته باشیم تن و بدنمو میلرزونه اما گریزی از این محیط و از این ژنهای لعنتی نیست. کیر تو قطره قطرهی این زندگی.
۷ ماهه کارمند نیستم و خیلی راضیام.
فهمیدم اضطرابم قابل کنترله و مزمن نبوده، فهمیدم درآمد بیشتر داشتن باعث خوشحالی بیشترم نمیشه، فهمیدم دور شدن از دایرهی دوستیها و دایرهی شغلیم فقط از دور ترسناک بوده و قرار نیست تنها بمونم.