Risua

اولِ داستانِ رستم‌واسفندیار شاعر حتی مِی هم نداره: کنون خورد باید مِیِ خوشگوار که می‌ بوی مُشک آید از جویبار هوا پُرخروش و زمین پر ز جوش خُنُک آن که دل شاد دارد به نوش دِرم دارد و نُقل و نار و نبید سرِ گوسپندی تواند بُرید مرا نیست؛ فرّخ مر آن را که هست ببخشای بر مردمِ تنگدست ۲/

توی جنگ چهل روزه یه جایی رو توی گیشا زدن یه خانم مسن داشت از شوهرش که در حال احتضار بود مراقبت می‌کرد از قضای روزگار خانم زیر آوار موند و کشته شد، پیرمرد جان به در برد و الأن روی پای خودش داره راه می‌ره و توی پارک پیاده‌روی هم می‌کنه.

زمین هنوز با پاییز قهره

خب به‌سلامتی یادم رفته ماستِ مایه‌زده رو بردارم بذارم تو یخچال و تا برگردم شده ۲۴ ساعت زیرِ پتو. خواهیم دید چه خواهد شد!

جاهایی #درشاهنامه که فردوسی مستقیم از زبانِ خودش از سن‌وسالش حرف زده: ۱- «چن آمد به نزدیکِ سر تیغِ شست / مده می که از سال شد مَرد مست [...] گراینده و تیز پای نوند / همان شستِ بدخواه کردش به‌بند [...] چو برداشتم جامِ پنجاه‌وهشت / نگیرم مگر یادِ تابوت و دشت //

امروز یه چیز دوست‌‌داشتنی یاد گرفتم بهشت از مصدر «هشتن» به معنای «رها کردن» میاد رها کن و به بهشتِ خویش قدم بگذار. خیلی قشنگ بود …