میعاد retweeted
اگر نام خانوادگی «پهلوی» را از روی او برداریم، از ۴۷ سال زندگی آزادانه در غرب دقیقاً چه کارنامهای باقی میماند؟
در این ویدیو، بدون تعارف و با اسناد دادگاه فدرال آمریکا، واشنگتنپست، نیویورکتایمز و رویترز، ۱۱ راز سانسورشده از پرونده کسی که مدعی رهبری دوران گذار است را رو کردهام:
۱. اعتراف به بیصلاحیتی در دادگاه: دفاعیه رسمی وکلایش در شکایت خدمه خانه در ویرجینیا که گفتند «موکل ما صلاحیت و اطلاعی از نحوه خرج شدن پول املاک و قراردادهای خدمه خانهاش ندارد!»
۲. دادگاه فرفکس (۱۹۹۶): لو رفتن خرج ماهی ۱۵۰ هزار دلار (فراری، جت شخصی و سفر کارائیب) از پول اپوزیسیون، اعتراف به امضای چکهای سفید بدون خواندن و گریه در صحن دادگاه (واشنگتنپست ۲۸ ژوئن ۱۹۹۶).
۳. معمای بزرگ مالی: سال ۱۹۹۶ در دادگاه اعلام کرد کل داراییاش به زیر ۶۰۰ هزار دلار رسیده و ورشکسته است. در ۳۰ سال بعدی هم طبق گزارش نیویورکتایمز (۲۰۰۱) حتی یک روز کار نکرده چون «کار کردن را کسر شأن شاهزاده میداند!». پس چطور جولای ۲۰۲۵ عمارت مریلندش را ۳ میلیون و ۱۵۰ هزار دلار فروخت؟ این پولها از کجا آمده؟
۴. پرونده تحصیلی: ترک تحصیل از کالج ویلیامز (۱۹۸۰) و دانشگاه قاهره، و گرفتن لیسانس مکاتبهای از USC بدون حضور در کلاس!
۵. اخراج از مراکش (۱۹۸۴): جایی که ملک حسن دوم به دلیل خوشگذرانیهای شبانه و بیانضباطی امنیتی محترمانه عذرش را خواست.
۶. نامه التماس به خمینی (مهر ۱۳۵۹): فقط ۶۰ روز بعد از تیرباران خلبانان وفادار به شاه در کودتای نوژه، به رژیم خمینی نامه نوشت تا زیر پرچم ج.ا خلبانی کند!
۷. بازی دوگانه (آبان ۱۳۵۹): تاجگذاری در قاهره با نام «رضاشاه دوم»، در حالی که جلوی دوربین غربیها میگوید دنبال هیچ مقامی نیست.
۸. پول سیا (۱۹۸۶): افشاگری باب وودوارد در واشنگتنپست از تامین مالی شبکه او توسط CIA که ادعا کرد اصلاً بیخبر بوده!
۹. قبرستان ائتلافها: تاسیس «شورای ملی» (۲۰۱۳) و استعفای خندهدار از ریاست شورایی که خودش ساخته بود! دفن پروژه «ققنوس» با اکانتهای فیک و متلاشی کردن «منشور مهسا» (۲۰۲۳) با کمپین تفرقهافکنانه «وکالت میدهم».
۱۰. مذاکره با آدولف هیتلر (مارس ۲۰۲۶): سر کار رفتن توسط کمدینهای روس با سبیل و گریم هیتلر و نام «آدولف» و ذوقزدگی برای بمباران ایران با موشکهای تاروس!
۱۱. دروغ ۱۶۰ هزار سپاهی (ژوئیه ۲۰۲۶): بعد از فرستادن مردم دستخالی جلوی گلوله، زیر فشار واشنگتن اگزماینر و رویترز اعتراف کرد که ۱۶۰ هزار سپاهی فقط «پیام دایرکت اینستاگرام و ایکس» بوده است!
کسی که توان مدیریت چکهای خانهاش و تشخیص گریم هیتلر را ندارد، چطور میخواهد ایران ۸۵ میلیونی را در دوران گذار رهبری کند؟
🔄 قبل از حملات سایبری، این پست را بوکمارک و ریتوییت کنید تا دستبهدست شود.
#رضا_پهلوی #ایران #دوران_گذار #اپوزیسیون
میعاد retweeted
فعال سیاسی سلطنتطلب به سیم آخر زد؛ حملات تند و سنگین سعید سکویی به رضا پهلوی و رسانههای برونمرز!
سعید سکویی:
ما تاریخ و فرهنگ چند هزارساله را اسیر یک شخصیت بیریشهای مثل رضا پهلوی کردهایم؛ چقدر یک سیاستمدار باید اشتباه کند، یک ملت را سر کار بگذارد و امید واهی بدهد، بیآنکه مسئولیت اشتباهاتش را بپذیرد؟
این رسانههای فارسیزبان برونمرز با اخبار تکراری و سیاهبازی، شارلاتانبازی را از مرز وقاحت گذراندهاند و شرافت خودشان را به ماهی ۴–۵ هزار دلار فروختهاند؛ کدامیک واقعاً به فکر مردم ایران است؟
تنها راه نجات ملت ایران این است که یک هفته تمام رسانههای فارسیزبان ماهوارهای خاموش بشوند؛ بابا، خفهخون مرگ بگیرید!
میعاد retweeted
چرا ۲۰ و ۲۱ دی را از تاریخ حذف و سانسور کردند؟
«در آن دو روز (۱۸ و ۱۹ دی ماه)، دستکم ۵۰ هزار انسان بیسلاح به دست سپاه پاسداران و نیروهای نیابتی آن به ضرب گلوله کشته شدند. من با پزشکانی در تهران گفتوگو کردهام که میگویند تنها بیمارستانها برای آن دو روز، ۲۰ هزار گواهی فوت صادر کردند.»
لرد موریس گلسمن، عضو مجلس اعیان بریتانیا از حزب کارگر، در مقالهای تکاندهنده به ابعاد کشتار دیماه و بیتفاوتی غرب میپردازد.
پیام او روشن است: اسرائیل متحد ماست و دشمن، جمهوری اسلامی است؛ نه ایران و نه ملت ایران. او از دولت بریتانیا میخواهد سفارت جمهوری اسلامی را تعطیل و شاهزاده رضا پهلوی را بهعنوان انتخاب ملت ایران برای رهبری دوران گذار به رسمیت بشناسد.
thetimes.com/comment/columni…
میعاد retweeted
AIPAC spent $30 million trying to defeat Abdul El-Sayed in the primary. They lost.
Now, they plan to spend tens of millions more against him in the general election.
This is not democracy. This is oligarchy and a corrupt billionaire-funded campaign finance system.
Fight back.
میعاد retweeted
#منوچهر_بختیاری :
رهبری مردمی که زیر سلطه رژیمی مسلح هستند،
با نشستهای خارجی، عکس گرفتن و دیدار با سرمایهداران محقق نمیشود. مردمی که مقابل اسلحه و تیربار نفس میکشند، مطالباتشان سرمایهگذاری فردای ایران نیست.
آزادی با برنامههای کلی و مبهم به دست نمیآید.
من بهعنوان کسی که فرزندش را برای آزادی ایران
از دست داده، و سالها با جان، خون و مال خود و خانوادهاش هزینه داده، از درون زندانها و میان زندانیان سیاسی، از شما میپرسم: برنامهتان برای سرنگونی رژیم چیست؟
میعاد retweeted
یک مسأله ای که راجع به اعدامهای اخیر باید مدنظر داشت اینه که هیچکدوم از اعدام شدگان نه با این جنگ مرتبط بودند، نه با جنگ ۱۲ روزه. اعدام شدگان یا از معترضان دی ماه، یا اعتراضات زن زندگی آزادی و یا کسانی بودند که قبل از جنگ ۱۲ روزه به اتهام جاسوسی برای اسرائیل بازداشت شده بودند. درست مثل اعدامهای تابستان ۶۷ که قربانیان ارتباطی با وقایع اون روزها نداشتند. یعنی حکومت در این شرایط خاص جنگ و نیاز به حفظ امنیت و انسجام ملی، در انتخاب بین پرهیز از اجرای احکام اعدام از یکطرف، و اعدام های خوف آور روزانه از طرف دیگر، گزینه دوم رو انتخاب کرده: زهر چشم گرفتن، انتقام و ارعاب.
میعاد retweeted
Replying to @adhd1401
اینها دقیقاً سؤالهاییست
که لازم بود قبل از فراخوانهای احمقانهای
مثل ۱۸ و ۱۹ دی پرسیده میشد…
یکی از مشکلاتمون
نداشتنِ دانش سیاسی،
تاریخی و جامعهشناختی،
و در عین حال اعتمادبهنفس کاذبمون
برای نسخهپیچی انقلابی خیلی زیاد است… 😃😉
میعاد retweeted
ترامپ الان گفت عملیات پروژه آزادی (کمک به خارج کردن کشتی های گیر کرده پشت تنگه هرمز) فعلا موقتی متوقف میشه که وقت بدیم با توجه به پیشرفت بزرگی که در دستیابی به یک توافق با ایران داشتیم ببینیم می تونیم توافق رو نهایی و امضا کنیم یا نه. البته محاصره دریایی سر جاشه.
این همه وزیر دفاع و وزیر خارجه اش رو امروز مامور کرده بود کنفرانس خبری برگزار کنند تا در وصف عملیات پروزه آزادی حرف بزنند. آخرش یک یا دو تا کشتی تونستند از تنگه هرمز خارج بشن.
میعاد retweeted
بله من مخالف جمهوری اسلامی هستم اما:
۱) خواهان کنار رفتن آن «به هر قیمتی» نیستم و عدم ویرانی ایران برایم مهمتر از هر حکومتی است
۲) مخالف ج.ا هستم چون حکومت دموکراتیک و منتخب مردم و مبتنی بر حقوق بشر میخواهم. جنس این مخالفت مهم است! بنابراین خواهان دموکراتیکتر شدن ایران و گذار دموکراتیک هستم. این میتواند از طریق مجلس موسسان و برپایی نظام جددی باشد. میتواند هم از طریق تقویت نهادهای انتخابی کنونی مثل مجلس و ریاستجمهوری و الغای نظام ولایت فقیه باشد. از اصلاحطلبانی که در این راستا تلاش واقعی کنند پشتیبانی میکنیم گرچه اگر راهشان به جایی نرود هم هشدار میدهیم.
۳) دلیل نمیشود حکومت مستقر ایران هر کاری که کرد بد باشد و دشمنانش هرکاری کردند خوب باشد. به عنوان نیروی مسئول سیاسی ما همیشه از سیاستهایی دفاع میکنیم که در راستای منافع ملی ایران و اصولمان باشند. بخشی از سیاست اپوزیسیونی اصولمند این است که شما سیاستهای خودتان را پیشنهاد دهید. اگر حکومت هم گاهی این سیاستها را پذیرفت که چه بهتر. منتهی ما برای حداکثر سیاستهای خود و دموکراتیک/منتخب شدن حکومت همچنان مبارزه میکنیم. در همین راستا همگام با نیروهای مترقی مثل حزب چپ ایران و اتحاد جمهوریخواهان ایران از مذاکراتی که منجر به کاهش تنش، پایان جنگ با آمریکا و عادیسازی روابط با این کشور شوند باید پشتیبانی کنیم.
میعاد retweeted
اگر از من بپرسند مجموعه تصورات اشتباه و سومحاسبه های مخالفان ج.ا در سالهای اخیر رو در یک عبارت خلاصه کن, میگم «ساده سازی براندازی»: دفاع از فقیرتر کردن جامعه از طریق تحریم های اقتصادی، ترویج خشونت و انتقام، روایت سازی های غلط انداز، تصور رفتن همه راه های نرفته، برون سپاری تغییر رژیم به بیگانگان، عادی سازی جنگ و ویرانی، و حالا دل خوش کردن به اختلافات در هیات حاکمه ج.ا بر سر توافق با آمریکا، همه ناشی از همین ساده سازی براندازی بوده.
میعاد retweeted
حالا فهمیدین چرا باید کتاب خوند؟
یا هنوز فکر میکنین با تماشای بفرمایید شام آدمای باهوشتری میشین؟
میعاد retweeted
موضع متفاوت گلشیفته بخاطر اینه که تونست راه بازیگریش رو ادامه بده و شرایط مالیش طوری بود که نیاز به وطن فروشی نداشت
میعاد retweeted
تغییر رژیم در ایران – حقیقت تلخ
اگر واقعاً تغییر رژیم بخشی از راهبرد فعلی در قبال ایران باشد، این تصور بر مجموعهای از فرضهای عمیقاً مسئلهدار استوار است.
اول
رژیمی که تاکنون دهها هزار نفر از شهروندان خود را کشته، برای حفظ قدرتش از کشتن دهها هزار نفر دیگر هم ابایی نخواهد داشت. در شرایط جنگی، هر فردی که حتی بالقوه تهدید داخلی تلقی شود، هدف سرکوب قرار میگیرد. این تصور که فشار نظامی خارجی باعث مهار سرکوب میشود، ماهیت جمهوری اسلامی را اساساً درک نکرده است.
دوم
ایران فاقد یک رهبری منسجم و سازمانیافته در داخل کشور است که بتواند در کوتاهمدت و آن هم زیر بمباران، میلیونها نفر را بسیج کند. هیچ ساختار فرماندهی زیرزمینی آمادهای وجود ندارد که همزمان با حملات هوایی، اعتراضات سراسری را فعال کند. انتظار خیزشهای خودجوش، هماهنگ و سراسری در چنین شرایطی، خیالپردازی است نه استراتژی.
سوم
حتی اگر اعتراضاتی شکل بگیرد، رژیم کنترل تقریباً کامل بر اینترنت و زیرساختهای ارتباطی دارد و عمداً مانع هماهنگی میان گروههای پراکنده جغرافیایی میشود. در چنین وضعیتی، تغییر رژیم چه معنایی دارد؟ سناریوی محتملتر نه گذار دموکراتیک، بلکه فروپاشی دولت و جنگ داخلی است.
چهارم
این رویکرد بیشتر شبیه آرزوست تا یک سیاست منسجم و برنامهریزیشده. حتی اگر موفق هم بشود، که احتمال آن محل تردید جدی است، انتقال به یک دولت جایگزین باثبات تضمینشده نیست. این واقعیت که ترامپ هرگز دیداری با رضا پهلوی نداشته، خود نشانهای روشن است از اینکه حتی در واشنگتن هم آلترناتیو آمادهای روی میز وجود ندارد.
پنجم
نه آمریکا و نه جهان برای رسیدن به این نقطه آماده نشدهاند. ساختن یک پروژه واقعی تغییر رژیم نیازمند سالها کار سیاسی، نفوذ اطلاعاتی، شناخت دقیق نخبگان و برنامهریزی نهادی است. چنین چیزی را نمیتوان در چند هفته، صرفاً با قدرت هوایی و امید بستن به اینکه مردم خسته و بیرهبر در برابر بیش از یک میلیون نیروی سپاه و دستگاههای امنیتی بایستند، سرهمبندی کرد.
و در نهایت
اگر قرار است در ایران تغییری معنادار رخ دهد، احتمال بسیار بیشتری دارد که این تغییر از درون ساختار قدرت موجود بیرون بیاید؛ از طریق شکاف در نخبگان، گذارهای مذاکرهشده و حفظ نهادهای بوروکراتیک و دولتی. این مسیر کندتر است، اما برای ایران، منطقه و حتی منافع آمریکا، بهمراتب کمهزینهتر و واقعبینانهتر است.
برای مسئله ایران، هیچ راهحل شوکآور و فوری وجود ندارد. هر کسی خلاف این را وعده میدهد، به احتمال زیاد دارد خیال میفروشد.
A Regime Change in #Iran - The painful truth:
If regime change is indeed part of the current strategy toward Iran, it rests on a series of deeply problematic assumptions:
First, a regime that has already killed tens of thousands of its own citizens will not hesitate to kill tens of thousands more to preserve its rule. Thus, In wartime, anyone perceived as a potential internal threat will be treated as such by the regime. The idea that external military pressure will somehow restrain repression misunderstands the nature of the Islamic Republic.
Second, Iran does not have a coherent, organized internal opposition leadership capable of mobilizing millions on short notice especially under bombardment. There is no underground command structure ready to “activate” mass protests while American airstrikes are falling. Expecting spontaneous, coordinated nationwide uprisings in these conditions is wishful thinking, not strategy.
Third, even if protests were to erupt, the regime maintains near-total control over the internet and communications infrastructure. It actively prevents coordination between geographically separated groups. Under such conditions, what would “regime change” actually look like? The far more plausible outcome of a sudden breakdown is not a democratic transition, but state collapse and civil war.
Fourth, this approach resembles a hope more than a systematic, well-planned policy. Even if it succeeded, which is doubtful, the transition to a stable alternative government is far from guaranteed. Notably, President Trump has not met with Crown Prince Reza Pahlavi, a fact that itself suggests a recognition that no viable replacement regime is waiting in the wings.
Fifth, the American system did not arrive at this moment prepared. Neither did the rest of the world. Building a credible regime-change campaign requires years of political groundwork, intelligence penetration, elite mapping, and institutional planning. It cannot be improvised in weeks through airpower combined with the hope that frightened, exhausted, leaderless civilians will confront over a million members of the Revolutionary Guards and security forces.
Finally, if Iran is to undergo meaningful change, it is far more likely to emerge from within the existing power structure—through elite fragmentation, negotiated transitions, and the preservation of bureaucratic and state institutions. This path is slower, but it is vastly preferable for Iran, the region, and American interests alike.
There is no “shock and awe” solution to the Iranian question. Anyone promising otherwise is probably mistaken.
#IranianRevolution2026
میعاد retweeted
با اینکه مردم ایران حق دارند برای هرکسی شعار بدهند اما خودمان را گول نزنیم، در نبود یک اپوزیسیون درست و حسابی، رضا پهلوی را به مردم قالب کردند.
آیا مردم درباره او کتاب خوانده بودند که بتوانند ارزیابی مستدل و مستقلی از او بهدست آورده باشند؟
آیا رضا پهلوی به سوالات چالشی خبرنگاران پاسخ داده بود یا با رقبای سیاسی مناظره انجام داده بود تا مردم ببینند چه در چنته دارد؟
آیا پروژههای موفقیتآمیزی اجرا یا مدیریت کرده بود که مردم بتوانند به کارنامه او رجوع کنند؟
آنها حتی دفترچه اضطراری او را هم نخوانده بودند که اگر خوانده بودند میدیدند عملا مانیفست چگونگی شکلگیری یک دیکتاتوری دیگر در ایران است.
بنابراین مردم آگاه نبودند، آشنایی آنها با رضا پهلوی عمدتا تحت تأثیر تبلیغات من و تو تحت عنوان "مستند" بود و پوشش شبانهروزی ایران اینترنشنال از صبح که شاهزاده مسواک میزد تا وقتی شب به تختخواب میرفت.
بسیاری از مردم در جریان دنیای ایکس و گلفشانیهای مشاوران و هواداراناش و درفشانیهای "ملکهاش" هم نبودند.
خونهایی که ریخته شد برای آزادی و رهایی از دیکتاتوری بود نه رضا پهلوی. برای ادای دِین به قربانیان و احترام بازماندگان به جای تکرار شعارهای پوسیده و واپسگرایانه و ترسناک برای جامعه بینالملل وظیفه داریم گزینههای بهتری در اختیار مردممان بگذاریم. بهدلیل انشقاق زیاد بین ایرانیان بهترین گزینه هم ائتلافی از شخصیتها و احزاب است، همان ایدهای که در جنبش مهسا/ژینا در حال شکلگیری بود تا اینکه رضا پهلوی زیرش زد.
بسیاری از مردم از همین هم آگاه نیستند.
میعاد retweeted
Replying to @Madameolmolouk
سؤال «پس راهحل چیست؟» کاملاً مشروع است. هیچکس که از فروپاشی زندگی روزمره، تحقیر انباشته، انسداد سیاسی، و تباهی افق آینده حرف میزند، حق ندارد از این سؤال فرار کند. من هم فرار نمیکنم. اما پاسخ صادقانه از همینجا شروع میشود که بپذیریم راهحل معجزهآسا، فوری و کمهزینه وجود ندارد. آنچه وجود دارد، تفاوت میان مسیرهای دشوار و مسیرهای ویرانگر است.
اول یک خط قرمز روشن: جنگ و مداخلهٔ نظامی خارجی راهحل نیست. نه بهعنوان موضع اخلاقیِ انتزاعی، بلکه بهعنوان داوری مبتنی بر تجربهٔ تاریخی. عراق، لیبی، سوریه، افغانستان فقط مثال نیستند؛ الگو هستند. در همهٔ این موارد، مداخله شاید دولتهایی را تضعیف یا سرنگون کرد، اما جامعه را شکست داد. نهادها فروپاشیدند، خشونت نهادینه شد، اقتصاد اجتماعی نابود شد، و امکان هر بازسازی مستقلی از بین رفت. هزینه را نه ساخت قدرت، بلکه مردم، طبقهٔ متوسط، فرودستان، و نسلهای بعدی پرداختند. جنگ معمولاً مستبدان را بازتولید میکند و جامعه را قربانی، حتی وقتی با زبان «نجات» آغاز میشود.
اما اگر جنگ راهحل نیست، افق چیست؟
به نظر من، اگر راهی وجود داشته باشد، از مسیر بازسازی قدرت اجتماعی و ملی میگذرد، نه جایگزینکردن آن با قدرت خارجی. و این یعنی یک نکتهٔ اساسی: تغییر سیاسی فقط «جایگزینی» نیست. فقط جابهجایی افراد یا حتی رژیمها نیست. تغییر پایدار، تغییرِ تبدیلی، لایهای و انباشتی است؛ تغییری که نسبت نیروها در جامعه را عوض کند، ظرفیت تولید کند، و امکان سیاست را بازسازی کند.
در این چارچوب، چند محور بهطور مشخص معنا پیدا میکند:
نخست، استفاده از بزنگاهها. تاریخ تغییر نه خطی است و نه دائماً انقلابی. بحرانهای اقتصادی، شکافهای درونی قدرت، تحولات منطقهای و بینالمللی، اعتراضات اجتماعی، و حتی شکستهای سیاستی، همگی بزنگاههایی میسازند که میتوانند به تغییرات واقعی ترجمه شوند. سیاست، دقیقاً هنر تبدیل بزنگاه به دستاورد است؛ نه مصرف احساسی بحران و نه واگذاری آن به بازیگران بیرونی.
دوم، تمرکز بر تغییرات تبدیلی و لایهای. یعنی حرکت همزمان در چند سطح: اقتصاد، جامعه، حقوق، نهادها و گفتمان. نه توهم «ضربه نهایی»، نه قناعت به اصلاحات نمایشی. تغییر واقعی معمولاً حاصل انباشت تغییرات کوچک اما جهتدار است که در لحظههای بحرانی میتوانند به جهش تبدیل شوند.
سوم، تلاش برای پایاندادن به تحریمها بهمثابه یک محور راهبردی. نه از سر سادهلوحی نسبت به ساخت قدرت، بلکه از این درک که بدون احیای اقتصاد اجتماعی، هیچ نیروی تغییردهندهای شکل نمیگیرد. تحریم، مستقیماً طبقهٔ متوسط، نیروی حرفهای، و استقلال جامعه را میزند و دولت رانتی-امنیتی را تقویت میکند. پایان تحریم، شرط لازم برای بازسازی طبقهٔ متوسط، احیای ظرفیتهای تولیدی، و بازگشت جامعه به سیاست است.
چهارم، چانهزنی سازمانیافته برای نقد کردن مطالبات اجتماعی. حقوق زنان، آزادیهای مدنی، حق تشکل، امنیت شغلی، و کرامت زیست روزمره نباید صرفاً شعار باقی بمانند. باید به مطالبات قابل پیگیری، قابل انباشت و قابل معاملهٔ سیاسی تبدیل شوند. سیاست یعنی دقیقاً همین: تبدیل خشم اجتماعی به سبد مطالبات، تبدیل فشار به امتیاز، و تبدیل بزنگاه به تغییر نهادی.
پنجم، تمرکز بر جامعه پیش از دولت. انباشت ظرفیت در نهادهای صنفی، حرفهای، مدنی و اقتصادی، بازسازی شبکههای اعتماد، و تقویت پیوندهای افقی. اینها کندند، پرهزینهاند، و قهرمانانه نیستند. اما شرط امکان هر تغییر پایداریاند.
پذیرفتن این افق یعنی پذیرفتن زمان، هزینه و عدم قطعیت. هیچ تضمینی وجود ندارد. حتی ممکن است شکست بخورد. اما تفاوتش با جنگ این است که شکستش جامعه را نابود نمیکند.
پنجاه سال نجابت مردم واقعیت دارد. درماندگی واقعی است، نه توهم. چشم دوختن به بیرون از نظر روانی قابل فهم است. اما دقیقاً به احترام همین رنج باید گفت: تبدیل درماندگی به استراتژی جنگ، عبور از یک مرز خطرناک است. این دیگر اعتراض نیست؛ واگذاری سرنوشت جامعه به منطق قدرتهایی است که هیچکدام نمایندهٔ زندگی مردم ایران نیستند.
راهحل من ساده نیست، فوری نیست، و حتی امیدوارکننده به معنای سطحی کلمه هم نیست. اما یک چیز را روشن میگویم: جنگ راهحل نیست. مداخلهٔ نظامی راهحل نیست. این مسیر نه بنبست را میشکند و نه کرامت را بازمیگرداند. فقط شکل ویرانی را عوض میکند و هزینه را چندبرابر میسازد.
میعاد retweeted
تکرار یک ماجرای پرتکرار!
هنگامی که حماس عملیات 7 اکتبر را به انجام رساند، بسیاری از افراد از جمله برخی از اصلاحطلبان اظهار خوشحالی کردند! به یکی از آنها سخن مسیح را یادآور شدم: "ای که امروز میخندی، فردا خواهی گریست!"
حرفم را به حساب طرفداری از اسرائیل گذاشت و گفت؛ این عملیات واکنشی به "جنایات" بیشمار دولت نتانیاهو بوده است. پاسخم این بود که این عملیات از یک محاسبۀ کاملاً اشتباه و عدم شناخت موقعیت داخلی و بینالمللی "دولت عبری" نشأت گرفته و فلسطینیهای تحت اشغال، تاوان بینهایت سنگینی بابت آن خواهند پرداخت! آن روز نپذیرفت اما بعدها وقتی نوارغزه به ویرانهای تمام عیار تبدیل شد و دهها هزار نفر از مردم آن جان دادند، تصدیق کرد!
همان روزها از سوی یک نهاد امنیتی احضار شدم. در آنجا به من گفته شد که در بارۀ عملیات 7 اکتبر دیگر نباید با آن نگاه چیزی بنویسم! به آنها گفتم که اگر نمیخواهند اصلاً نمینویسم! اما اضافه کردم که به نفع خودشان است که بگذارند من هم از زاویۀ نگاه خود در این باره نظراتم را مطرح کنم. خطاب به آنها گفتم که خودتان را در تحلیل و نگاه خودتان حبس نکنید چون ماجرا به آن صورتی که میپندارید نیست و در آن جهت پیش نمیرود! بر صحت نظرشان اصرار کردند و من هم برای مدتی در این باره چیزی ننوشتم تا اینکه آثار عملی عملیات 7 اکتبر نه فقط در نوارغزه که در کرانۀ باختری و لبنان و سوریه و ایران آشکار شد!
در عملِ اجتماعی و سیاسی، همۀ اطراف یک ماجرا مسئولند. مسئولیتِ یک طرف، نافی مسئولیت طرف مقابلش نیست! یک فرماندۀ جنگی نمیتواند فرمان ورود سربازانش به روی میدان مین را بدهد و بعد از کشته شدن آنها بگوید، او نمیدانسته آنجا میدان مین است و یا بگوید که این تقصیر ارتش مقابل است که در آنجا مین کاشته است! هر عمل سیاسی و اجتماعی به محاسبات بسیار واقعبینانه و زمانسنجی دقیق نیاز دارد تا نتیجۀ دلخواه از آن گرفته شود. اگر جز این بود ادعای رهبری سیاسی و اجتماعی به عدد خلایق رشد میکرد.
وینستون چرچیل هنگامی که دستور اعزام سربازان بریتانیایی به سواحل نورماندی را صادر کرد، از شدت دلهره و اضطراب به خود می پیچید! از ترس اینکه مبادا محاسبات متفقین درست از کار در نیاید، خوابش مختل شد!
به هر حال، دنیا اینطور ساخته نشده که افراد تنها با اتکاء به عملکرد دشمن، هر نوع تصمیم منجر به هزینۀ خود را توجیه کنند. پذیرش مسئولیتِ هر تصمیمی با هر نوع پیامدی از نشانههای بلوغ است و سبب جلب اعتماد میشود. مسئولیتناپذیری اما چیزی نیست که ما ایرانیان با آن آشنا نباشیم. تمام تاریخ سیاسیمان انباشته از مسئولیتناپذیری و شکستن تمام کاسه کوزهها بر سر دشمن است.
من در بیان این نوع نقدها آنقدر پیش رفتهام که حتی به قیمت خشم دوستان "ملی" از به چالش کشیدن استراتژی دکتر محمد مصدق هم صرفنظر نکردهام! بارها نوشتهام که دکتر مصدق باید به گونهای عمل میکرد که کارِ جنبش ملی شدن نفت به کودتا کشیده نمیشد. این حرف خشم برخی از ملیون را برمیانگیزد به طوری که میپرسند چرا تمام تقصیرات آمریکا و بریتانیا و ارتش و دربار را به گردن پیرمرد میاندازم؟ من تقصیر دیگران را به گردن مرحوم مصدق نمیاندازم اما با وجود تمام مشکلات و محدودیتها او میتوانست به گونهای عمل کند که آن کودتا رخ ندهد و در نتیجه ما امروز در این نقطه نباشیم!
مخاطبان عزیز! ایران در نقطهای قرار گرفته که چه بسا با تهدید وجودی روبرو شود و چه بسا حمام خونی بینهایت خوفناکتر از آنچه دیده و شنیدهایم در آن به راه بیفتد. هر اهل دانشی که با حجم بحرانهای حل ناشده و به عقبافتاده و تلنبار شدۀ کشور آشنا باشد، خالی از این نوع ترسها و نگرانیها نیست. درست به همین دلیل هر که دلسوز این آب و خاک است باید هر قدمی را با تحلیل دقیق و محاسبۀ روشن بردارد! خود را اسیر هیجانات و عواطف کردن و سیاستِ صعب و بیرحم را به امری رمانتیک فروکاهیدن و در عالم خیال و اوهام غرق شدن، چنان پشیمانی تاریخی به بار خواهد آورد که دچار لعنت ابدی خواهیم شد.
هر مدعی حفظ یا نجات کشور، باید با کمال صداقت در برابر مردم ظاهر شود. هیچ تصمیم کمهزینهای برای عبور از بحران وجود ندارد. به همین علت همۀ مدعیان باید نوع و محل هزینهای را که در مواجهه با بحران کنونی باید پرداخت شود، صادقانه با مردم در میان بگذارند تا ایرانیان بدانند قرار است وارد چه صحنهای شوند.
اگر من در مقام مدعی بودم از همۀ صاحبنظران ملتمسانه درخواست میکردم که هر حرف و گام مرا بدون پردهپوشی و با صراحت کامل نقد کنند تا با شناخت و هشیاری بیشتری وارد تونل تاریک و وحشتزای پیش رو شوم، من اما مدعی نیستم و مدعیان هم بدبختانه از هر سو، تاب هیچ نقدی را ندارند
۱/۲






















