Byrd TT (@byrdtt) header
Byrd TT (@byrdtt) profile picture

IT guy in SYD. Atheist. Reader. Coffee brewer. Morning lover. Still debating whether I'm a tech guy who loves nature or a naturalist who happen to work in tech.

Sydney
Joined May 2010
Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)Photo by Byrd TT (@byrdtt)
ผมโชคดีครับ ที่ตลอดชีวิตการทำงานมีคนให้โอกาสมาตลอด เจ้านายคนแรกในช่วงวิกฤติต้มยำกุ้ง ให้ผมทำทุกอย่างในสาย IT ตั้งแต่เข้าสาย LAN ซ่อมคอม Setup Printer เขียนโปรแกรม จนวันหนึ่งท้าทายให้เขียนระบบ Payroll ของบริษัทคนเดียว บริษัทต่อมา ผมสมัครไปเป็น Sales แต่เขาดูหน่วยก้านแล้วคงคิดว่าไม่เหมาะ ฮ่าๆ เลยส่งผมไปอยู่ทีม Mainframe แทน พี่ๆในทีมช่วยสอน ช่วยดัน จนได้เป็น Mainframe Engineer แล้วก็มีคนให้โอกาสไปทำ Project Management จากคนดูแล Mainframe กลายเป็นคนรับผิดชอบโครงการย้าย Data Center ต้องไปเรียนรู้งานก่อสร้าง ระบบแอร์ Raised Floor และวางแผนย้ายระบบทั้งหมดในช่วงวันหยุด เจ้านายคนต่อมาสอนผมอีกหลายเรื่องที่ไม่มีในตำราทำงาน ทั้งเล่นกอล์ฟ เข้าหาผู้ใหญ่ และเรื่องที่เขาคุยกันในสนามกอล์ฟ อีกคนให้ความไว้ใจ ให้ตัดสินใจและลงมือทำเต็มที่ มีปัญหาค่อย Escalate จนถึงเจ้านายคนปัจจุบันที่สื่อสารกันตลอด มอบหมายงานยากๆที่ไม่ค่อยมีใครได้ทำ ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่อีกเยอะ มองย้อนกลับไป ผมคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่มีคนเหล่านี้ให้โอกาส วันนี้พอมีโอกาสเป็นคนเลือกคน สอนงาน และมอบหมายงานให้คนอื่นบ้าง ผมก็อยากส่งต่อสิ่งที่เคยได้รับ Pay It Forward ครับ #มุมมองบุคคลที่สาม
2
7
15
448
1. เราย้ายไปยุโรปครั้งแรกตอนอายุ 25 (ทำอยู่เกือบๆ 4 ปี) บริษัทที่เราทำงานในไทยเค้ามี HQ อยู่ที่นั่น เราเป็น first jobber ที่นี่ ทำได้อยู่ 3 ปีนิดๆ นายเราตอนนั้นถามว่ามีตำแหน่งที่นู่นว่าง open for int'l อยากไปมั้ย ก็สัมฯกับนายทางนู้นแล้วก็ได้ย้ายไป 2. รอบล่าสุด นี่ย้ายมาออสฯ นาย(again) บอกว่าคนเก่าจะเกษียณนะ สนใจมั้ยเพราะเค้าคิดว่าเราเหมาะ ก็สัมฯตาม process แล้วก็ได้ย้ายมา นี่มาได้ 7 เดือนละครับ ทั้งสองครั้งของเราเกิดขึ้นกับการได้ทำงานในองค์กร global ที่มีออฟฟิศในไทย และเป็นองค์กรที่ open for international growth ซึ่งไม่ใช่ทุกองค์กรมี mindset แบบนี้ อย่างไรก็ดีนั่นก็คือในส่วนขององค์กร แต่ในมุมส่วนตัว เราเห็นว่าทุกคนที่ได้ย้ายไปนู่นมานี่ (expat/inpatriate) แทบทุกคนจะมีคาแรคเตอร์ของการ open for changes พร้อมรับสิ่งใหม่ๆ ทั้งคน งาน วัฒนธรรม และไม่ judge มี character ที่เราเรียกว่า pleasant/amicable ละกัน (ไม่ใช่เฟรนด์ลี่นะ แต่เราอธิบายไม่ถูก) รวมถึงทุกคนทำงานหนัก ไม่ว่าจะเพราะชอบทำ หรือเพราะอยากพิสูจน์ตัวเองก็ตาม และสุดท้าย คุณต้องมี achievement บางอย่างที่จะเล่าเป็น success story ของคุณเองได้ ไม่ว่าด้านไหนก็ตาม เพราะสุดท้ายทุกการย้าย มันไม่ใช่แค่ตัวคุณ แต่มันต้องมี endorsement หรือ sense check กับเพื่อนร่วมงาน ทีม นาย น้องในทีมก่อนอยู่แล้ว สิ่งที่คุณทำ คนที่คุณเป็น มัน echo ออกมาผ่านสายตาและมุมมองของคนอื่นด้วยเช่นกัน
ในนี้มีใครทำงานอยู่ยุโรป ออสเตรเลีย อเมริกากันมั้ยคะคืออยากรู้ว่าทุกคนเริ่มต้นไปทำที่นั้นกันได้ยังไงจากคนไม่มีทุนพอจะแชร์ให้กันฟังได้มั้ย
1
1
23
เราคือคนที่ตรงข้าม 😅😅😅 เรามองในแทบทุกมุมว่าชีวิตมีความเสี่ยงอะไรบ้าง มีอะไรจะผิดพลาดได้บ้าง มีอะไรที่ doom to fail ได้บ้าง คือเป็นคนมองลบแทบจะตลอดเวลา แต่นั่นทำให้เรามี awareness และหาวิธีปิดแกปตลอด และเราอยู่บนความเป็นจริงแบบนั้น จนทำให้เรามาถึงจุดที่เราอยู่ตอนนี้มากกว่า
หรือจริงๆแล้ว สูตรโกงชีวิตคือการมองโลกในแง่ดีแบบเวอร์ๆ เพ้อฝันหน่อยๆ แล้วเชื่อว่าตัวเองจะไปได้ไกลกว่าที่คนอื่นคิดไว้ก็ได้นะ
5
219
Byrd TT retweeted
Between Microsoft and the FAA, it's a bad time to be a copilot
375
4,949
317
51,720
1,207,389
Byrd TT retweeted
ม.44ของคสช.สร้างปัญหาไว้มากมาย: การทะลักเข้ามาของโรงงานขยะในเขต EEC เนื่องจากยกเว้นการทำโซนนิ่ง/ควบคุมผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม การใช้อำนาจที่ขาดการมีส่วนร่วมและขาดการตรวจสอบถ่วงดุลเป็นที่มาของวิกฤตสิ่งแวดล้อม เรื่องสิ่งแวดล้อม คุณภาพชีวิต และการเมืองจึงไม่อาจแยกจากออกจากกันได้
2
994
3
681
15,121
1. เพราะ"คนเก่ง" อาจจะมี direction ที่สวนทางกับ org strategies หรือ vision... อันนี้คลาสสิคมากที่คนเก่งหลายคนมักจะมากับ ego ที่คิดว่าวิธีการทำงานของตัวเองถูก แต่มันไม่ match กับทีมอื่น หรือยึดถือในความคิดของตัวเองมากกว่า direction ขององค์กร 2. บางวัฒนธรรมขององค์กร อาจจะโดนมองว่าเป็นข้อเสีย แต่จริงๆแล้วนั่นคือ character หรือกระทั่ง competitive advantages ของพวกเค้า เช่นพวก FMCG ในตลาด บางบ.คือระบบดี process แน่น ทำงานเป๊ะ แต่ขาดความคิดสร้างสรรค์ (A) ขณะที่คู่แข่ง (B) ในตลาดคือ เน้น creative เน้นผลลัพธ์ แต่ process ช่างมัน เค้า react ต่อตลาดได้ดีกว่าองค์กรแบบ A ถ้าคนที่เก่ง process ไปทำงานกับ B ก็จะรู้สึกว่าองค์กรไรวะ ทำไรไม่มีความ organised เลย (เจอบ่อยมากๆ ที่ไม่ฟิตเพราะแบบนี้) แล้วจะบอกว่า ทำไมวิธีการทำงานหรือวัฒนธรรมองค์กรมันห่วย ทำไมสอนให้คนไม่มีระเบียบ ฯลฯ ทั้งๆที่จริงๆแล้วความสำเร็จขององค์กรแบบ B มันมาจาก core values ตรงนี้ 3. สุดท้าย เพราะ"คนเก่ง"ที่ไม่ฟิตกับทีม เป็น IC ที่เก่ง (แต่ทำงานกับคนอื่นไม่ได้) สามารถสร้าง toxic environment ต่อคนส่วนรวมได้พอๆกับคนที่ไม่เก่ง
ทำไมบางบริษัทถึงยอมเสียพนักงานเก่งๆ มากกว่าจะยอมปรับปรุงวัฒนธรรมองค์กร
1,438
13
1,078
135,287
เพิ่งกลับมาจากเมลเบิร์น ไปสองรอบ ไม่เคยชอบเลยทั้งสองรอบ ฮ่าาาา (คนเมลเบิร์นอย่าเกลียดผม) คือ outskirt ดีนะ โดยเฉพาะทางฝั่ง east side สงบดี แต่ในตัวเมืองคือไม่ไหว รู้สึกวุ่นวาย เลอะเทอะ แล้วโฮมเลสก็เต็มไปหมดเบย
2
1
5
1,358
ประเทศไทยใจดีกับทุกคนครับ ไอ้ที่คุณพูดมาคือต่างชาติเค้าไม่ใจดีครับ แล้วเค้าไม่ได้ใจดีกับทุกคน แล้วเค้าไม่ได้กีดกันแค่ไทย เค้าก็ทำแบบนั้นกับทุกคน (โจ๊กในออสฯคือคนอังกฤษแท้ๆแต่ตกสอบอิ๊งค์เวลาขอ PR มีบ่อยๆ -- แต่นั่นแหล่ะ นั่นแปลว่ามันยากสำหรับทุกคน เค้าไม่ได้ selective ซักหน่อย) คุณคิดดู คุณอยากเริ่มธุรกิจเล็กๆในไทยมันโคตรง่ายเลยนะ ง่ายระดับเดียวกับสิงคโปร์หรือฮ่องกงเลย จดบริษัทโคตรง่ายอ่ะในไทย หรืออยากขายของ อยากเปิดร้านอาหาร/กาแฟ ไม่มีที่ไหนจะเปิดง่ายเท่าไทยแล้ว ที่อื่นมาตรฐานและเอกสารในการขอเปิดโคตรยาก อยากสร้างบ้าน ? ไปดูกฏหมายเยอรมันนีเลยครับ ว่าจะสร้างได้ยากขนาดไหน เผลอๆซื้อที่ไปแล้ว 3-4 ปี ยังสร้างบ้านไม่ได้เลย (ทั้งที่เงินพร้อม แต่เอกสารจะอนุมัติสร้างนี่ได้โคตรยาก) กฏระเบียบในไทย มี barrier of entry ต่ำมาก และต่ำสำหรับทุกคนด้วย ซึ่งมันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ขึ้นอยู่กับว่าจะมองจากเลนส์ไหนมากกว่าครับ
ประเทศไทยแม่งใจดีกับทุกสิ่งยกเว้นกับคนในประเทศจริงๆ ต่างชาติเข้ามาทำงานในไทย ไม่ต้องพูดภาษาไทยก็ทำได้ เผลอๆเข้ามาถูกกฎหมายมั้ยก็ไม่รู้ ในขณะที่ถ้าคนไทยจะไปทำงานต่างประเทศต้องได้ภาษา ต้องสอบวัดระดับภาษา สอบนั่นสอบนี่กว่าจะเข้าไปทำได้ ไม่มีอะไรแฟร์กับคนไทยเลย ทำไมอ่ะ
18
1
14
2,085
ผมก็ตามนี้ เช็คก่อนนอนดูตารางตัวเอง แล้วก็เช็คตอนตื่นอีกที เผื่อใครอยากได้อะไรตอนเช้า จะได้รู้ว่าต้องเปิดคอมตั้งแต่ตอนนั่งรถมั้ย หรือว่าแค่ตอบๆไปผ่านมือถือแล้วค่อยไปจริงจังตอนถึงออฟฟิศ แต่ถ้า WFH ผมเริ่มงาน 7 โมงเช้าพร้อมกาแฟแล้วสายๆค่อยไปอาบน้ำ
ส่วนตัวเช็คก่อนนอน เพื่อดูว่าพรุ่งนี้มีประชุมอะไรบ้าง จะได้ไปทัน5555 ถ้านัดมา 9.00 AM Adhoc นี่ผมไปไม่ทันแน่ๆ ต้องบอกก่อน จะได้ปลุกนาฬิกา 55555 และดูภาพคร่าวๆ ของงานพรุ่งนี้ ปกติเลิกงานแล้วเขวี้ยงมือถือทำงานลงกระเป๋าไม่เปิด จะเปิดอีกทีก่อนนอนนี่แหละ แต่ไม่ตอบเมลนะ ถ้าไม่ Urgent ดูเพื่อแพลนชีวิตตัวเองเฉยๆ
1
1
5
598
อันนี้ถ้าเป็นบริษัทฝรั่งเศส มันจะมี scheme ที่เรียกว่า VIE ที่เป็นคล้ายๆฝึกงานระยะ 2 ปี ที่สนับสนุนโดยรบ.ร่วมกับบ.ฝรั่งเศส ส่งคนอายุ 18-28 ไปประจำสาขาของตัวเองต่างๆทั่วโลก ซึ่ง qualification ในการขอ WP จะไม่เหมือนพนักงานทั่วไป แล้ว VIE ไม่ได้ offer ให้แค่คนฝรั่งเศส แต่เป็นคนในกลุ่ม EEA ที่ทำงานกับบ.ฝรั่งเศสเลย ฉะนั้นมันก็จะมีคนกลุ่มนี้ที่มาทำงานในไทยด้วย ฉะนั้น การจ้างงานมันก็ไม่ได้ตรงไปตรงมาแบบนั้น ทำให้เรามีแรงงานที่ข้ามเข้ามามากขึ้น รวมถึงไทยตอนนี้ก็ถือว่าติดท็อปๆ ของ digital hub ทำให้เรามี global immigrants มากขึ้น บ.หลายๆแห่งก็จ้างพวกนี้ไว้รับลูกค้าพวกนี้มากขึ้น แล้วเอาจริงๆ คนไทยที่พูดอังกฤษได้ในระดับนั้น เค้าก็มีทางเลือกอื่นๆในชีวิตนอกจากทำงาน SA น่ะครับ
มันน่าแปลกนะว่าทำไมไม่จ้างคนไทยที่ได้ภาษาอังกฤษก่อน ฝรั่งบางสัญชาตินายจ้างต้องทำ work permit มีเงินเดือนขั้นต่ำที่ต้องจ่ายให้(บางสัญชาติแพงด้วย) เช่น ถ้าเป็นอเมริกันเงินเดือนขั้นต่ำคือ 50,000 บาท (วีซ่า Non-B) คนไทยได้ภาษาตกงานเยอะแยะ อย่าว่าแต่ 5 หมื่น มันทำไมกันนะ
2
1
549
ตอบแบบไม่โลกสวย มีผลต่อการสมัครงานแน่ๆครับ เพราะในกรณีที่เป็น new grad เราจะวัดได้ค่อนข้างยากว่าคนๆนั้นเก่งอะไร GPA มีผลต่อการเลือกสัมฯแน่ๆครับ หรือในกรณีที่ต้อง bench against คนอื่นๆ คนที่เกรดดีกว่าย่อมได้รับการพิจารณาก่อน อย่างไรก็ดี ถ้า HR/HM ดี เราไม่ได้ดูแค่เกรดเฉลี่ยๆ แต่เราดูเกรดวิชาที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งด้วยเช่นกัน เช่นผมจะรับ IT support ผมไปดูพวกวิชาที่เกี่ยวข้องก่อนด้วยว่าทำได้ดีมั้ย และพวกกิจกรรมอื่นๆก็มีผลนะครับ พวกออกค่ายอาสา เป็นประธานชมรม ฯลฯ พวกนี้ต่อให้เกรดไม่ดีก็เอามาดูรวมๆหมด ผมเองก็จบเฉลี่ย 2.76 มาด้วยซ้ำ ผมยังพาตัวเองมาถึงตรงนี้ได้เลย แล้วหลังจากงานแรกแล้ว ถ้าทำงานไปได้ซัก 3-4 ปี ก็ไม่มีใครมาดูแล้วครับว่าจบเกรดเท่าไหร่ เอาผลงานการทำงานมาวัดกันอย่างเดียวแล้วครับ อาจจะมีถามกลับไปถึงตอนเรียนบ้าง แต่ไม่ดูเกรดแล้วครับ เพราะคนบางคนเรียนเก่ง ชอบเรียน คนบางคนท่องจำเก่ง แต่ practical ไม่ได้ก็มี การเรียนไม่ได้ define career ของเรา แต่มันเป็น door opener ครับ คนเรียนเก่งย่อมเปิดประตูได้หลายบานกว่า แต่คนเรียนไม่เก่ง พอมันเปิดประตูได้บานนึงแล้ว มันอาจจะโตแล้วไปได้ไกลกว่าก็ได้ครับ แต่สิ่งนึงที่อยากบอกคือ อย่าหยุดที่จะเรียนรู้ ทัศนคติในการทำงานที่ดี จะพาเราไปได้ไกลมากๆๆๆๆๆ ครับ ผมเข้าใจว่ามันอาจจะฟังแบบ against ความเชื่อของ gen z ส่วนใหญ่ (not all) ที่คิดว่าเราควรจะได้ work-life balance ควรจะ นู่น นี่ นั่น ฯลฯ แต่ถ้าเราไม่ได้เป็นคนเก่ง เราก็แค่ต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่นครับ… it’s either get rich or die trying อ่ะครับ โลกไม่แฟร์ แต่เราก็สู้กลับได้นะครับ
ขออนุญาตสอบถามพี่ ๆ ที่ทำงานแล้วหน่อยค่ะ 🥹🙏🏻 เกรดเฉลี่ยตอนเรียนจบมหาวิทยาลัยมีผลต่อการสมัครงานหรือการสัมภาษณ์งานมากไหมคะ สมมติว่าจบ 4 ปี เกรดเฉลี่ยอยู่ที่ 2.75 แบบนี้จะทำให้เราหางานยากขึ้นไหมคะ หรือส่วนใหญ่บริษัทจะดูที่ความสามารถ ทักษะ และบุคลิกภาพตอนสัมภาษณ์มากกว่ากัน ตอนนี้เรียนจบแล้วแอบกังวลเรื่องการสมัครงานมาก ๆ ค่ะ อยากฟังประสบการณ์จากพี่ ๆ ที่เคยผ่านจุดนี้มาแล้วว่าเกรดประมาณนี้มีผลกับการหางานมากน้อยแค่ไหน ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคำตอบนะคะ 🥹💗
37
101
72,888
Byrd TT retweeted
Performance-Based vs. Presence-Based Work Culture เมื่อผลงานสำคัญกว่าการนั่งประจำโต๊ะ ตอนผมทำงานที่ AT&T ใน Silicon Valley จังหวะชีวิตในแต่ละวัน ไม่ได้ผูกติดกับเก้าอี้ทำงานเลยแม้แต่น้อย ผมเริ่มงานตั้งแต่ 6 โมงเช้า เพื่อรับช่วงเก็บ Data ต่อจากทีมกะดึก พอ 7 โมงครึ่งก็เดินไปดื่มกาแฟที่โรงอาหาร 8 โมงกลับมาประชุมสรุปรายงาน หลังจากนั้นช่วง 10 โมงกว่า ก็ออกมานั่งคุยงานกับทีมในโรงอาหาร กินไปคุยไป ก่อนกลับมาที่โต๊ะทำงานช่วงใกล้เที่ยง บ่ายโมงก็ออกมานั่งทำงานต่อที่โรงอาหาร โดยเปิดโน้ตบุ๊กทำงานไปพร้อมกับกินอาหาร จนถึง 4 โมงเย็นจึงเข้าประชุมส่งมอบข้อมูลให้ทีมกะดึก ตลอดทั้งวัน ผมไม่ได้จำเป็นต้องนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตลอดเวลา แต่ต้องรับผิดชอบข้อมูล งานประชุม และการส่งมอบงานให้ครบถ้วน ในองค์กรแบบ Performance-Based หัวใจสำคัญคือ คุณภาพ ความรับผิดชอบ และการส่งมอบตรงเวลา ตราบใดที่งานได้ตามเป้า ไม่กระทบทีม และไม่บกพร่องต่อหน้าที่ “พื้นที่และวิธีบริหารเวลา” คืออิสระที่พนักงานได้รับความไว้วางใจให้จัดการตนเอง ตรงกันข้ามกับองค์กรแบบ Presence-Based ที่มักยึดติดกับ “ภาพการปรากฏตัว” ต้องนั่งประจำโต๊ะ ต้องอยู่หน้างาน และต้องทำให้หัวหน้า “เห็น” ว่ากำลังทำงาน ทั้งที่ในความเป็นจริง... การนั่งตากแอร์หน้าจอ ไม่ได้การันตีเลยว่าเกิด Productivity ขึ้นจริงหรือไม่ ในทางจิตวิทยาองค์กร แนวคิดนี้สอดคล้องกับ ROWE (Results-Oriented Work Environment) ที่เน้นย้ำว่า “ผลลัพธ์สำคัญกว่าการควบคุมสถานที่และเวลา” งานวิจัยยุคใหม่ยืนยันตรงกันว่า อิสระในการทำงาน (Autonomy) คือเครื่องมือสร้างแรงจูงใจและความรับผิดชอบชั้นดี เมื่อจับคู่กับเป้าหมายที่ชัดเจนและการประเมินผลที่ตรงจุด นั่นคือเหตุผลที่หลายบริษัทระดับโลกเริ่มปรับรูปแบบไปสู่การจ้างงานตามผลงาน รายชั่วโมง หรือแม้แต่การทำงาน 4 วันต่อสัปดาห์ แน่นอน งานบางประเภทจำเป็นต้องมีคนประจำหน้างาน (Site-Based) แต่สิ่งที่ต่างกันจริง ๆ จึงไม่ใช่เรื่องของสถานที่หรือภูมิศาสตร์... หากแต่อยู่ที่ “วิธีคิด” และ “ระบบการบริหาร” ขององค์กร “การเห็นพนักงานนั่งทำงาน ไม่ได้แปลว่าองค์กรกำลังได้ผลงาน และการไม่เห็นพนักงานอยู่ตรงหน้า ก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ได้ทำงาน” คำถามสำคัญสำหรับผู้นำยุคใหม่จึงไม่ใช่ “วันนี้ลูกน้องนั่งทำงานกี่ชั่วโมง?” แต่คือ “งานที่ได้รับมอบหมาย เสร็จครบถ้วน มีคุณภาพ และส่งมอบผลลัพธ์ตามที่ตกลงกันไว้แล้วหรือยัง?”
ไมโครซอฟท์จะเลิกจ้างพนักงาน 27% ของบริษัท! พนักงาน 60,000 คนได้รับอีเมลที่เสนอแผนลาออกโดยสมัครใจ วิดีโอบางคลิปกำลังถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง แสดงภาพพนักงานของ MSFT ที่ดูเหมือนใช้เวลาทั้งวันกินข้าว นักวิจารณ์บางคนบอกว่าสภาพการทำงานแบบนี้ทำให้คิดถึงสถานรับเลี้ยงเด็กสำหรับผู้ใหญ่ มากกว่าเป็นบริษัทที่จริงจัง บางทีการโพสต์ทุกอย่างลงโซเชี่ยลก็ดูเป็นดาบ 2 คมนะได้อวดสวัสดิการบริษัทแต่ก็ได้เห็นด้วยว่าวันๆพนักงานทำงานช่วงไหนด้วย teapawt.org/ifOnlyKantala/status/2…
142
2
130
21,218
สภาวะตลาดแรงงานตอนนี้มันเป็น K-Shaped จริงๆนะ คนที่เก่งหรือมี potential ตลาดก็ยังตามหากันเรื่อยๆ ดูตัวอย่างที่หาคนในตลาด FMCG สิ ว่ายังจ่ายกันได้เท่าไหร่ (อันนี้ใครสนใจก็ไปหาสมัครเอาเองนะครับ แค่ cap จาก linkedin ของ Robert Walters มาให้ดู) แต่นั่นแหล่ะ ด้วยความที่มันเป็น K-Shape ใครที่เคยอยู่ตรงกลาง เคยเป็น average Joe/Jane ก็จะต้อง either upskill ตัวเองเพื่อเกาะขาบนขึ้นไป หรือถ้าทำไม่ได้ก็จะถูกผลักลงมาเกาะกลุ่มล่าง แล้วช่องว่างก็จะถ่างออกมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งอันนี้เป็น across gen ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่หรือประสบการณ์ขนาดไหนก็ตาม เด็กจบใหม่ก็ต้องทำให้เห็น potential คนที่มีอยู่มาแล้วก็เช่นกัน สรุปคือ โลกมันใจร้ายมั้ยก็ใช่ แต่มันก็ทุนนิยมอ่ะนะ ถ้าผลักตัวเองไปอยู่อีกด้านนึงของสเปคตรัมไม่ได้ก็ตาย... แล้วจะบอกว่า มันไม่ได้เป็นแค่ไทย มันเป็นกันทั้งโลกครับ
สภาวะตลาดแรงงานตอนนี้ 🥲 - เด็กจบใหม่แข่งขันสูงขึ้น งานแรกกลายเป็นสิ่งที่หาได้ยาก - พนักงานประจำเกาะเก้าอี้แน่นขึ้น เพราะไม่มั่นใจว่าย้ายแล้วจะดีกว่าเดิม - ระดับ Senior ก็ไม่กล้าเสี่ยงย้ายงาน เพราะเงินเดือนสูง แต่ตำแหน่งรองรับมีจำกัด - บริษัทเปิดรับคนน้อยลง แต่คาดหวังให้ 1 คนทำงานได้หลายบทบาท - ตลาดแรงงานต้องการคนที่ใช้ AI เป็น มีทักษะรอบด้าน และสร้างผลงานได้จริง มากกว่าคนที่มีแค่ประสบการณ์ คนไม่มีงานก็หางานยาก คนมีงานก็ไม่กล้าย้าย ส่วนบริษัทก็อยากได้คนที่ทำได้ทุกอย่าง
115
1
114
8,287
ส่วนตัวก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน แต่use case ที่เห็นบ่อยๆคือฝั่ง consult ที่ทำเด็ค (ถ้าเคยเห็น เด็คที่คนสายนี้ชอบทำคือจะ text เยอะๆ ฟอนท์จิ๋วๆ) การที่จับหน้าจอแล้วซูมใน ppt ได้เลยคือดีมาก หรือฝั่ง mkt ที่จะยืนรุมดู artwork หรืองาน merch แล้วจะซูมดูรายละเอียด อันนี้ก็เจอบ่อย
เห็น Macbook รุ่นใหม่เปิดตัว มีจอทัชได้ ทำให้นึกขึ้นมาได้ว่าแลปท็อปของบริษัทที่ใช้อยู่ตอนนี้มันก็ทัชจอได้เหมือนกันนี่ แต่ใช้มาสามปีแล้วยังไม่มีจังหวะไหนที่รู้สึกว่าเป็น use case ที่เราตั้งใจทัชเลย มีแต่จะพลาดไปทัชไม่ตั้งใจด้วยซ้ำแฮะ
1
1
186
ในทุกๆ ปี แต่ละบริษัทมีงบประมาณก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งที่ถูกเผาทิ้งไปอย่างเงียบๆ โดยที่ผู้บริหารและฝ่ายการเงินแทบมองไม่เห็น และไม่มีใครคอยบริหารจัดการมันอย่างจริงจัง งบประมาณที่ว่านี้ ไม่ได้เกิดจากการลงทุนในโปรเจกต์ที่ล้มเหลว หรือการเข้าซื้อกิจการที่ผิดพลาด... แต่เกิดจากการ “เลือกคนเข้าทำงานผิด” ตามรายงานวิจัยของ Mark Murphy จาก Leadership IQ พบว่า อัตราความล้มเหลวของพนักงานใหม่ภายใน 18 เดือนแรก สูงถึง 46% หรือพูดง่ายๆ คือ พนักงาน 1 ใน 2 คนที่รับเข้ามา มักจะผลงานต่ำกว่ามาตรฐานอย่างมาก หรือไม่ก็ลาออกไปภายในช่วงเวลาไม่ถึงปีครึ่ง ความเสียหายจากการรับคนผิดในแต่ละครั้ง มีมูลค่าตั้งแต่ 50% ถึง 200% ของเงินเดือนทั้งปีของพนักงานคนนั้น เมื่อคำนวณรวมค่า Recruit , ค่าเทรนนิ่ง, ค่าความสูญเสียด้าน Productivity ของทีม และค่าใช้จ่ายในการหาคนมาแทน คำถามคือ ทำไมบริษัทส่วนใหญ่ถึงมองไม่เห็นตัวเลขนี้ ? คำตอบคือ มันไม่เคยถูกลงบัญชีเป็นบรรทัดเดี่ยวๆ ในงบ P&L แต่มันแฝงอยู่ในเวลาของผู้บริหารที่ต้องลงมาแก้ปัญหาให้เด็กใหม่, งานของทีมที่ล่าช้า, และค่าเอเจนซีที่ต้องจ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบแจ้งหนี้ใบนี้ถูกผ่อนจ่ายเป็นงวดๆ จนทำให้ไม่มีใครทันสังเกตนั่นเอง แล้วมีปัจจัยอะไรอีกบ้างที่องค์กรควรกลับมาย้อนคิด.. 1. เรากำลังวัดผลผิดเรื่องหรือเปล่า ปัจจุบัน ฝ่าย HR มีแดชบอร์ดและข้อมูลมากมาย ทั้ง Time-to-fill ระยะเวลาที่ใช้หาคน Cost-per-hire ค่าใช้จ่ายต่อหัว และอัตราการตอบรับข้อเสนอ แต่ตัวเลขเหล่านี้บอกเพียงแค่ว่า "เราหาคนได้เร็วแค่ไหน" ไม่ได้บอกเลยว่า "เราได้คนที่ใช่หรือไม่" งานวิจัยร่วมระหว่าง Harvard Business School และ Burning Glass Institute พบข้อมูลที่น่าตกใจว่า ในบริษัทที่ประกาศนโยบายคัดเลือกคนจากทักษะจริง มีพนักงานเพียง 1 ใน 700 คน เท่านั้นที่ได้รับผลจากการเปลี่ยนแปลงนี้จริงๆ ส่วนอีก 699 คน ยังคงถูกคัดเลือกด้วยเกณฑ์คัดกรองแบบเดิมๆ 2. เรซูเม่ เชื่อถือได้น้อยกว่าที่คิด งานวิจัยระดับ Meta-analysis ใน Journal of Applied Psychology (2022) ระบุว่า การคัดกรองพนักงานจาก เรซูเม่และประวัติการศึกษา มีความแม่นยำในการทำนายผลงานจริงเพียง 0.2 - 0.3 เท่านั้น ส่วนในทางปฏิบัติ การตัดสินว่าใครจะทำงานเก่งจากเรซูเม่ มีความแม่นยำและเป็นข้อมูลที่วัดง่าย แต่แทบไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับศักยภาพในการทำงานจริงเลย 3. ช่องว่าง Productivity 800% รายงานวิจัยจาก Workday (2025) ยืนยันว่า การประเมินจากทักษะที่แสดงให้เห็นจริง ทำนายผลงานได้ดีกว่า วุฒิการศึกษาถึง 5 เท่า และดีกว่าประสบการณ์ทำงานในเรซูเม่เกิน 2 เท่า นอกจากนี้ งานวิจัยจาก McKinsey & Company ยังพบว่า พนักงานระดับ High Performer ในงานที่มีความซับซ้อน สามารถสร้างผลงานได้มากกว่าพนักงานทั่วไปถึง 800% ในตำแหน่งเดียวกัน และเงินเดือนเท่ากัน! แต่ระบบการคัดเลือกคนแบบเดิมที่ดูแค่สถาบันหรือใบผ่านงาน มักจะมองไม่เห็นพนักงานกลุ่มนี้ เพราะศักยภาพที่แท้จริงไม่เคยสะท้อนออกมาเด่นชัดบนกระดาษเรซูเม่ สรุปแล้วปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัว Talent แต่อยู่ที่ Measurement เพราะย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน โรงเรียนแพทย์ชั้นนำก็เคยเจอปัญหานี้ เกรดและคะแนนสอบไม่ได้บอกว่าใครจะเป็นหมอที่ดี เมื่อพวกเขาเปลี่ยนมาประเมินจากความสามารถและการเติบโตจริง ผลลัพธ์คือได้บุคลากรที่มีศักยภาพสูงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด กลับมาปัจจุบัน องค์กรในยุคนี้ก็กำลังยืนอยู่ ณ จุดเปลี่ยนเดียวกัน ปัญหาเรื่องการรับคนผิด ไม่ใช่ปัญหาเรื่องขาดแคลนคนเก่ง แต่เป็น ปัญหาเรื่องระบบการวัดผล (Measurement Problem) และตราบใดที่ CEO และ CFO ยังไม่เชื่อมโยงตัวเลขการคัดเลือกคนเข้ากับงบการเงิน และยังปล่อยให้การคัดคนเข้าทำงานพึ่งพาแค่องค์ประกอบบนกระดาษ งบลับบรรทัดนี้ก็จะยังคงรั่วไหล และสูบเงินของบริษัทต่อไปเรื่อยๆ ในทุกๆ ไตรมาสอย่างไม่มีวันสิ้นสุด.. อ้างอิง: The hidden budget line destroying your bottom line
18
2
33
2,171
Short-term : สนุกครับ ชอบทำงาน Mid-term: ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ Long-term: อยากรู้ว่าเราจะโตไปได้ถึงไหน
อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณยังยอมอดทนตื่นไปทำงานอยู่ทุกวัน นอกจากเรื่องความมั่นคง
1
4
7
651